Seminarista en Lugo desde 1966

Definicións (pseudo) de Pedro J. Rovira

2012-01-29T12:44:00.000+01:00

PILDORIÑAS FILOLÓXICAS:

Despois dun profundo estudo da etimoloxía das palabras do léxico galego o profesor Pedro J. R. Magariños (recolledor de margaridas) vén de propór á Real Academia profundos cambios neste campo para subsanar graves erros que se veñen cometendo nas sucesivas edicións do seu dicionario.

Como exemplo recolle as seguintes posibles correcións:

Acona (do grego con-á, e non do latín cunnum coma se viña crendo), no canto do vulgarismo cona. Algúns estudosos do tema venlle relación co tamén étimo grego coin-é (lingua), pero o termo econe resultaría moi forzado no galego.

Balteiro, no canto de cacique (do taíno cacique), pois este termo entre os amerindios tiña un significado moi diferente ao que agora se lle dá, polo que, neste caso, é preferible mandar a etimoloxía ao charáculo e empregar, por antonomasia, o termo proposto.

Berrecha (termo etimolóxicamente orfo), no canto de perrecha. A abertura do b parece moito máis axeitada para este termo que o emprego dun p fechado.

Charáculo (do latín characulum, pau), no canto de carallo. Porén o autor desta proposta é consciente do imposible de alterar este termo comodín, pois a mesma palabra o expresa: como-dín todos.

Colín / colón (do latín coleone), segundo sexa de neno ou de adulto, deixando a voz patrimonial collón para as demais acepcións do termo. Deste xeito as mulleres poderían falar na perruquería sen se violentar de que o seu fillo vaise operar dunha hernia de colín e o seu home doutra de colón.

Mantubarse (do gaélico man e tubo), no canto de masturbarse, termo de etimoloxía incerta, posiblemente tirada dunha tribo bosquimana (do tagalo bosqui e man) na que este termo era moi empregado por mor do aburrido da vida no bosque.

Consciente do moito traballo que teñen os académicos en prepararen unha nova edición do dicionario idéntica á anterior, o autor destas propostas rógalles que teñan a ben ir introducindo estas seis e promételles remitirlles en breve outras cantas.

Pedro J. R. Magariños

Fermosa homenaxe á pintura

2012-01-26T23:27:00.002+01:00

Vela

Descubrir Galicia

2012-01-24T08:33:00.004+01:00

http://www.descubregalicia.com/

Aquí podes ver de marabilla unha morea de sitios. Mesmo podes ir a Lugo e pinchar para ver a fachada do Menor que dá á muralla

Dad al César do que es del César... 2

2012-01-20T10:11:00.000+01:00

Un seguidor do blog envía isto para que se publique (está traducido):

REFLEXIÓNS SOBRE O IBI
Remitido por J. da parroquia B.M.M, de Madrid.
Nalgúns concellos de Madrid Esquerda Unida está a pedir á igrexa que renuncie ao privilexio da súa xención do IBI. E creo que pode ser bo aclarar á xente que é iso. Xa sabes, por se paréceche oportuno difundilo.
Nestes días levantáronse voces que solicitan que a igrexa deixe de estar exenta do pago do IBI, o imposto de bens inmobles, porque é un privilexio e porque nestes tempos de crises os concellos non se poden permitir o renunciar ao recadado por ese concepto. Quero con esta entrada aclarar algunhas cousas sobre ese suposto privilexio da Igrexa católica, facendo dúas consideracións.
PRIMEIRA CONSIDERACIÓN
A exención do IBI (imposto sobre bens inmobles) non é en absoluto un privilexio especial da igrexa católica.
Por lei, están exentos de IBI:
·       Servizos públicos (Defensa, Seguridade, Educación e Servizos penais).
·       Os inmobles destinados a usos relixiosos por aplicación de Convenios coa Santa Sé, coa Federación de Entidades Relixiosas Evangélicas, coa Federación de Comunidades Israelitas e coa Comisión Islámica.
·       Pertencentes a gobernos estranxeiros ou que lles sexa de aplicación a exención por convenios internacionais.
·       Os pertencentes á Cruz Vermella.
·       Os terreos ocupados polas liñas de ferrocarrís e os edificios situados nos mesmos terreos.
·       Colexios concertados.
·       Pertencentes ao patrimonio histórico-artístico.
·       Entidades sen fins lucrativos
E non digamos as vantaxes fiscais de que gozan partidos políticos e sindicatos: Non teñen que declarar o ingresado por cotas, as subvencións, as doazóns, os rendementos das súas actividades económicas, os rendementos procedentes das rendas do seu patrimonio.
Pois xa ven:
Ninguén pide que partidos políticos e sindicatos renuncien ás súas enormes vantaxes fiscais.
Ninguén que paguen o IBI as mesquitas ou templos budistas.
Ninguén clama polo pago do IBI de embaixadas ou colexios, ou grandes palacios.
Nin esixen que o pague o exército ou as comisarías, as estacións de RENFE ou os cárceres.
Non. Nada de nada, pero que o pague a Igrexa.
SEGUNDA CONSIDERACIÓN
Leo que se pide o pago do IBI por parte da Igrexa porque nun momento de crise os concellos necesitan ese diñeiro. Pois se me ocorren varias cousas. Pero só me voua deter nunha delas. Esta crise está a xerar evidentemente unha gran pobreza. Que están a facer polos pobres as embaixadas, os propietarios dos grandes palacios, as mesquitas?? Que están a facer por eles os concellos? Porque a Caritas chegan cada día acoden enviadas polos seus concellos para que lles botemos unha man, xa que eles andan xustos de orzamento. Non os envían aos sindicatos nin aos partidos, ás mesquitas ou sinagogas, embaixadas ou legaciónss diplomáticas. Non. Envíanos ás parroquias.
Nesta parroquia levamos atendidas máis de 250 persoas sen traballo, das que xa conseguiron emprego máis de oitenta. Axudamos con alimentos a trinta familias ás que se enche o carro da compra dúas veces ao mes. E non é nada. Compañeiros teño que atenden a cento cincuenta familias. Pois xa ven a solución. Que o IBI o pague a Igrexa para axudar a saír da crise. Xusto á institución que máis está a facer por sacar adiante a esa xente, xusto a esa, que lle suban os impostos. E os partidos e sindicatos, tan solidarios eles, non van renunciar a algún dos seus privilexios? Ninguén vai pedir que paguen o IBI as embaixadas de USA, Rusia, Cuba ou China? Ninguén esixirá impostos ás mesquitas? E a Renfe? E á duquesa de Alba? Pois non, que pague a Igrexa. E mentres, os concellos enviándonos pobres porque eles non teñen orzamento.
Onte chegáronnos outras dúas familias derivadas desde a xunta municipal. Resulta divertido: Igrexa, que paguen vostedes o IBI, que hai que saír da crise, e de paso que me atendan a estas familias, que me quedei sen orzamento.
XA ESTÁ BEN DE CALAR!!
"O LEJÍA"
"quidquid incidit in liten"

Dad al César lo que es del César y a Dios lo que es de Dios

2012-01-15T14:48:00.000+01:00

Iso estudamos no Seminario, pero xa se ve que era no tempo dos Romanos. Hoxe "con la que está cayendo", con recortes a funcionarios, traballadores, IRPF, educación, sanidade... pero todos temos que arrimar o ombreiro para que? Para os de sempre: os banqueiros, a igrexa, os caciques...?

Se alguén dubida que é certo, pode velo aquí.

Preparando o almorzo

2012-01-12T23:27:00.000+01:00

Fotos do 2011

2012-01-03T20:23:00.002+01:00

Excelente recolleita de fotos do ano pasado de Público pt

Polbo á feira

2012-01-01T10:20:00.000+01:00

Xa estamos no 2012, arrenegada sexa a crise esa do demo! Unha boa comida para empezar o ano é unha pulpada. Os compañeiros do Seminario que andan a gañar a vida polas Españas preguntan onde se pode por aí adiante comer un bo polbo á feira. Pois téñeno doado. Cando veñan por aquí o día que marchen achéganse a unha feira ou ben a un pulpeiro que as fins de semana poñen os caldeiros por Galicia adiante. E píndenlle que lles meta nunha bolsa de plástico o polbo sen picar coa súa auga, ben atado ao chegar á noite ao destino méteno no conxelador (calcular as racións da bolsa por cada vez que o van sacar). Cando logo o queiran comer, pois sácano a noite anterior para que vaia desconxelando, poñen auga quente nunha pota e meten a bolsa dentro sen que chegue a ferver. Sacan a bolsa quentiña, abren e cortan o polbo que estará riquísimo, coma na feira. Mesmo poden convidar aos amigos e dicir que o fixo un porque é un manitas cocendo o polbo.

Boas festas de inverno

2011-12-23T16:29:00.000+01:00

Para todos os seguidores deste blog, desde Pontevedra, a Boa Vila

Este país

2011-12-18T15:50:00.002+01:00

Vigo a 80 revolucións por minuto

2011-12-16T10:00:00.001+01:00

O día do xantar (3-12) falabamos os que fixemos COU no Masculino do bo profesor que era Alonso Montero, que suspendía pouco pero aprendiamos moito. Ao día seguinte tiven a sorte de asistir á presentación no Culturgal deste libro do seu fillo, Emilio Alonso. Así, lendo no libro viñen sabendo que Mari Cruz Soriano y los que afinan su piano era un grupo musical que tiveron un acidente de coche que quedou Siniestro Total e de aí colleron o nome. E moitas máis cousas sobre a movida viguesa da que tanto se falou.

Xuntanza 2011 da Promoción

2011-12-11T21:23:00.001+01:00

A DISTANCIA NON É O ESQUECEMENTO

Hoxe, cando as Redes Sociais atrapan o soño da amizade e convérteno en números comerciais. Cando a inmediatez da informática parece suplantar á palabra pausada, e o aséptico ruído do teclado á voz familiar e inconfundible de cada un tras longos anos de pláticas e conversacións insobornables.
Hoxe, cando a globalización dos valores inútiles nos levou ao outro extremo da realidade e todo se pesa e mide en función da conta de resultados; soamente polo pracer de verse de novo e darse un abrazo reuníronse por ... ano, vindos desde Miami a Castroverde, desde Madrid a Fonsagrada, desde Barcelona a Lalín e de moitas outras partes de Galicia, os compoñentes do Curso do 66 do Seminario de Lugo.

XL QUINTANA (texto e foto)

CARTA A PEDRO J. ROVIRA

2011-12-06T19:58:00.002+01:00

CARTA A PEDRO J. ROVIRA:

Disque o poeta Juan Ramón Jiménez, Nobel da nosa quinta do 56, nos anos que viviu en Puerto Rico, onde finou, entre outras moitas teimas tiña a de ter ó seu dispor un mordomo-vigairo que, á tardiña, antes do solpor, chamaba á porta do seu despacho para, con estudada pero solemne brevidade, dicirlle: “Señor: el crepúsculo”. (Desde aquí unha homenaxe de gratitude a D. Jesús Abelleira, que tanto e tan ben nos lía a Platero) .
Benquerido Pedro, á nosa idade os anos van poñéndonos atrancos e vigairos para recordarnos acotío que o solpor da nosa existencia tamén está aí. Dicía e escribiu Pessoa que decotío sentía de xeito máis vehemente a carga que supoñía levar para adiante a maleta do ser.
Léote, Pedro, nas últimas datas e percíbote ferido e case que algo desacougado. Sinto próximo o latexo do teu berro existencial. Sinto, tamén, moita envexa do teu xenio para verbalizar e escribir os teus pensamentos. O que escribes, o que berras, non é banal nin superfluo; é, penso, un bruído da túa alma moza en corpo sesentón.
Nestre intre lembro que, cando o Mestre Claudio Magris estreou o estado da vellez (biolóxica?), soltou de xeito apriorístico a sua definición de vellez: “Antes tenía ideas, ahora solo tengo memoria”. E eu digo: o Mestre Pedro Rovira nin fai nin é coma Claudio Magris. Pedro está a estrear o estado da vellez con ideas, contando e case que cantando as contradicións que ve entre a proclamación da mensaxe do Amor e as accións que decotío facemos os cristiáns en senso contrario. Hai uns cantos anos, despois de se converter ó catolicismo e por tanto antes de se converter en musulmán, escribiu Garaudy: “Los cristianos bajan del Calvario y hablan del tiempo”. Saímos da misa e esfolamos ó que está a carón, sobre todo se non nos oe.
Pedro, lembra a Curros cando se lle ocorreu -por certo, pagouno ben caro- aquilo que puxo en boca de Deus: “Se este é o mundo que eu fixen…, que o demo me leve” .
No teu berro está tamén a solución: a vida, e ó mellor tamén a fe cristiá, é busca, é dúbida, é fulgor, pero tamén penumbra e gozo e val de lágrimas.
Eu non son quen, nin quero ser quen, de reconfortarte; seguro que neste blog aparecerá algunha voz máis autorizada cá miña e con respostas máis axeitadas para as fonduras do teu ser.
Acabo a miña carta de parabéns para ti polas túas loitas cunhas palabras de Juan Ramón Jiménez a Moguer, o seu pobo: “Te he dicho, Platero, que el alma de Moguer es el vino, ¿verdad? “ .
Pedro, siempre nos quedará Belesar para, entre grolo e grolo, mostrar as feridas da alma, pero tamén para cantar a vida, que non é pouco.
Unha aperta.

José Rebolo Mariño

MÁIS SERMÓN DE PEDRO J. ROVIRA

2011-12-03T22:12:00.000+01:00

A MENSAXE EVANXÉLICA

Hai moita xente á que lle fai graza que alguén nesta época tan avanzada siga falando de cousas que hoxe resultan, segundo a opinión cada vez máis xeneralizada, tan desfasadas.
Sen ser un estudoso de temas sociolóxicos, sempre me preguntei o porqué dese cambio radical na mentalidade, non só dos urbanitas do país, senón tamén das persoas que viven nos lugares máis remotos da nosa xeografía, fronte ao feito relixioso, que non hai moito era pouco menos que o enésimo Principio Fundamental do Movemento.
Que cambiou?: O dogma? Non. Segue a ser basicamente o mesmo. O nivel cultural da xente? Aínda menos. Os que levamos case que medio século no ensino podemos dar fe diso. Entón, por que o que se aceptaba cegamente hai non moitos anos hoxe é considerado coma restos dun pasado case que prehistórico?
Dende posicións ultramontanas da Igrexa a resposta está meridianamente clara. Non lle chaman así, pero seguen a pensar nun inimigo secular dirixido dende instancias xudeo-masónicas que dictan os designios de gobernos sicarios coma o de X.L. … “ aos teus zapatos”.
Pero os que, dende posicións moi críticas coa xerarquía eclesiástica, e connosco mesmos, seguimos a amar esa Igrexa, non podemos conformarnos con interpretacións tan simplistas.
Aquí algo falla. E como a esencia da nosa fe sabemos que non é, debemos averiguar honestamente onde está a perda de credibilidade dunha mensaxe que en si mesma debería ser aceptada, ou polo menos respectada, por todas as persoas humanas (valla o que a simple vista parece unha redundancia).
Porque, se eu intento levar o Evanxeo a outra persoa, que espero que esta capte? Só a mensaxe que lle transmito, ou máis ben o meu testemuño desa fe que polo seu ben suponse que intento inculcarlle?
Se ese alguén quedou sen traballo e a súa familia non ten ren que levarse á boca, como lle explico celebracións coma o “JMJ” e os seus fastos –non falo eu, fala ese alguén-, a magnificencia do Vaticano –segue a falar el-, o tren de vida que leva quen lle leva esa mensaxe liberadora do seu corpo e da súa alma –agora mírame a min.
Penso que para chegar a unha resposta válida a tantos interrogantes debemos comezar por meditar seriamente se é viable no mundo de hoxe unha mensaxe que vai contra corrente da evolución da sociedade actual. Aceptámola nos termos que antes criamos intocables, ou aceptamos que é imprescindible a súa adecuación aos tempos que corren?
Se cremos que é unha mensaxe válida en todos os seus termos, recoñezamos que aquí cristián, cristián, nin Cristo –refíromo ao seu representamnte na Terra.
Se polo contrario, chegamos á conclusión que a vontade do seu Fundador era que en cada época os seus lexítimos representantes tivesen a potestade de adaptar esa mensaxe ás circunstancias de cada momento, fágase, pero fágase honestamente. Se deixa de ser pecado masacrar ao obreiro, deixe tamén de ser pecado darlle gusto ao corpo ou desexar a impoñente veciña do terceiro.

Pedro J. Rovira

URXENTE!! para a promoción do 66

2011-12-01T21:57:00.001+01:00

O SÁBADO NO MANUEL MANUEL!!!!!!!!!!!!!!!!!

Seguen as colaboracións de Pedro J. Rovira

2011-11-27T22:29:00.001+01:00

Conta Pedro: ante os correos recibidos de moitos amigos, preocupados por saber como ía saír desta maravalla mental na que me tiña metido, quérolles dicir que estean tranquilos, que xa atopei a solución aos meus desacougos. Graciñas.

REFLEXIÓNS DENDE A PALLEIRA II… CON FINAL FELIZ:

Agora que o imperativo categórico da idade xa me fixera case que bo …!
Agora que xa estaba a punto de poder dicir o de “bonum certamen certavi, …!
Agora que ata don Celestino me tería prometido o Paraíso…!
Pero está visto que nesta … vida non cabe a felicidade completa. Sempre ten que atoparse un co texto máis impertinente e no momento menos adecuado!
Denuncio enerxicamente a necidade de quen ata chegou a ter sona por dicir que a relixión era o opio do pobo. Non é o opio, é o “pepiño grilo” (non necesariamente branco) enfastiante que alguén por riba de nós ideou para amolarnos.
Ata agora eu tiña acalmado as miñas afogadas (nunca mellor dito) inquedanzas nos rezos autoxustificantes que os meus pais e a Santa Nai Igrexa me tiñan ensinado. Pero a adversidade, disfrazada nesta ocasión de “puñeteiro” insomnio, levoume a meditar sobre ese, para min, inmisericorde e posiblemente pouco meditado, imperativo de Cristo de “quen teña dúas túnicas…”
Porque, pregunteime, inocente de min: E se cambiamos (na eséxese cristiá teño visto tantos cambios!):
- “túnicas” por pisos?
- “túnicas” por coches?
- “túnicas” por soldos n veces superiores ao soldo do meu veciño (non digamos dun paria estranxeiro)?
- “túnicas” por prestixio?
- “túnicas” por prebendas?
- “túnicas” por agarimo?
- “túnicas” por esperanza?
- “túnicas” por …, por …, por …?
Dado o meu estado de abafo, decidín consultar cun paisano meu, teólogo autodidacta, cun sobresaínte expediente nocturno-tasqueiro e cun nome moi adecuado ás circunstancias, Nicodemo (eu chámolle “Nincodemo”). Pois ben, este bo amigo escoitou a miña coita con moita atención e tras quedar un intre pensativo, botou un prolongado grolo dun mencía da Ribeira Sacra, e díxome parsimoniosamente:
“Case que seguro que cando Cristo pronunciou esas inoportunas verbas referíase só a iso, ás túnicas, nin máis nin menos. –outro grolo. Non vería lóxico, ademais de incómodo, que unha persoa fose cargando con dúas túnicas mentras o seu veciño ía tan ricamente tomando o sol sen ningunha ás costas. Ademais EL sabía que no século XXI ninguén levaría tal tipo de prendas, polo que –pensaría- aquel mandato quedaría sen efecto no futuro, sen necesidade de ningunha apostila. E en caso de que alguén con poucas luces se vise tentado a extrapolar as súas verbas, para algo estaban os pastores de almas que ía nomear para explicarlles as cousas como é debido –outro grolo, que agora tocoume pagar a min.”
Máis tranquilo xa, propúxenme deixarme guiar polo sentido común, como me recomendou o meu bo amigo Afonso, seguir pola senda dos beneventurados que confían na infinita benevolencia do noso Creador e non lle buscan tres pés ao gato.
E se algo falla, … para algo segue a estar tranquimazín.

REFLEXIÓNS DENDE A PALLEIRA I

Agora que o imperativo categórico da idade xa me fixera case que bo …!
Agora que xa estaba a punto de pór dicir o de “bonum certamen certavi, …!
Agora que ata don Celestino me tería prometido o Paraíso…!
Pero está visto que nesta … vida non cabe a felicidade completa. Sempre ten que atoparse un co texto máis impertinente e no momento menos adecuado!
Denuncio enerxicamente a necidade de quen ata chegou a ter sona por dicir que a relixión era o opio do pobo.
Non é o opio, é o “pepiño grilo” (non necesariamente branco) enfastiante que alguén por riba de nós ideou para amolarnos.
Ata agora eu tiña acalmado as miñas afogadas (nunca mellor dito) inquedanzas nos rezos autoxustificantes que os meus pais e a Santa Nai Igrexa me tiñan ensinado. Pero a adversidade, disfrazada nesta ocasión de “puñeteiro” insomnio, levoume a meditar sobre ese, para min, inmisericorde e posiblemente pouco meditado, imperativo de Cristo de “quen teña dúas túnicas…”
Porque, pregunteime, inocente de min: E se cambiamos (na eséxese cristiá teño visto tantos cambios!):
- “túnicas” por pisos?
- “túnicas” por coches?
- “túnicas” por soldos n veces superior ao soldo do meu veciño (non digamos dun paria estranxeiro)?
- “túnicas” por prestixio?
- “túnicas” por dor?
- “túnicas” por agarimo?
- “túnicas” por esperanza?
- “túnicas” por …, por …, por …?
Vou escribir estas parvadas antes de que o “sentido común” que me recomendaba o meu bo amigo Alfonso me obrigue a eliminalas e volver ao bo sendeiro daqueles benaventurados que confían na infinita benevolencia do noso Creador.
Acaso o tranquimazín non é tamén algo que nos vén de Deus?
Para os que están fodidos .. Deus proverá!

Pedro J. Rovira

Os alumnos de Pedro J. Rovira

2011-11-26T17:12:00.000+01:00

Os meus alumnos escribiron este diálogo para pór na páxina que lles corresponde no libro xigante que se vai editar no CEIP “O Grupo” de Ribeira (A Coruña) co gallo da exposición de froitos do outono neste centro.
EXPOSICIÓN DE FROITOS DE OUTONO NO CEIP “O GRUPO”

Liorta entre os froitos que lle corresponderon a 5º A:

LARANXIÑA. Ola Kiwia. Sabes?, a min e á miña amiga Kakia chamáronnos do CEIP “O Grupo” para participar na exposición de froitos do outono. Ímonos vestir coas nosas mellores galas para levar o primeiro premio do froito máis guai.
KIWIA. Ola! Á verdade non sei de que presumides ti e mais a túa amiga. A min tamén me chamaron, e non ando a pregonalo por aí para fardar!
KAKIA. Si, si. Ti dis iso porque sabes que non tes nada que facer fronte a nós neste certame para acadar o primeiro premio. Tanto eu coma a miña amiga Laranxiña dámosche mil voltas tanto polo noso cute fino e relucente coma polo noso sabor.
KIWIA. Bah! Vós presumides de cute fino porque sodes dúas pelouras e tedes envexa do meu fermoso pelo. O que vos pasa é que non soportades que o meu exotismo vous eclipse. Pois a … aguantarse, nenas!
LARANXIÑA. Xa estás coas túas fantasmadas! O feito de ser estranxeira non che dá dereito a crerte superior, aínda que neste país queden parvos que pensan que todo o que ven de fóra é mellor. A miña amiga Kakia tampouco é oriúnda, e ben humilde que é. Aprende, pantasma!
KIWIA. Sabedes?, non vou perder máis tempo discutindo con dúas perdedoras. O xurado porá a cada que no seu lugar. Abur, .. e que vos coma un can!
LARANXIÑA e KAKIA. Abur, pelopincha!!!
Alumnos de 5º A do CEIP "O Grupo" de Ribeira

Novo pema de Pedro J. Rovira

2011-11-21T22:05:00.000+01:00

Levaba un tempo coa musa dormida, aí van novos versos seus dedicados á súa promoción do 56 (total dez aniños máis ca nós)

A GLORIOSA DO 56

Co pelo cano,
enrugas na faciana,
camiñar tardo e ollos expectantes
unha vez máis se achegan os gloriosos.

A vida abaixoulles pasadas altivezas,
pero aínda manteñen un halo de grandeza,
sorriso aberto e xuvenil ledicia,
pois seguen a aniñar o neno que non foron.

Hai quen xa se rendeu e deuse por vencido,
canso de ser pola vida maltratado,
mais os gloriosos non. Seguen loitando.
Deben seguir, rompéndose por dentro,
o camiño que trazou o seu porvir.

Para quen se retirou da dura loita
a nosa man tendida.
Mais nunca, endexamais, amén, a nosa comprensión.
Comprender e compartir,
e non podemos, pois iso suporía a nosa fin.

Un fillo da dolor daqueles anos duros
non pode sucumbir.
Cos dentes apertados, se fai falla,
pero seguir, seguir, seguir,
rosmando sempre, sen cesar: Eu sigo sendo
o mesmo que antes fun,
sen importar o que digan por dicir.

Se resisto albiscarei a luz, aló ao fondo,
coma feble luceciña dun candil,
pero unha luz que a sentirei moi preto,
coma se fose a conciencia que hai en min.

Só ela será quen de liberarme
desta anguria sen sentido que é vivir.
Esa luz entregáronnola un día,
nos anos duros, si.
É a herdanza por tantos sufrimentos!

Quen a apagou, xa non lle queda nin ren por recibir.
Pero quen a conservou acesa nas penurias
que a vida lle foi pondo aquí e alí,
será quen de aceptar, sen anoxarse,
o bo e o malo que lle tocou vivir.

Pedro J. Rovira Magariños

Xuntanza do ano 2011

2011-11-21T15:07:00.000+01:00

Carta recibida:

Miami, 18 de Novembro 2,011

XUNTANZA 2011

3 de Decembro

Estimado amigo e compañeiro:

Celebramos un ano máis a nosa XUNTANZA, sempre o primeiro sábado de decembro (nesta ocasión, o sábado 3 de decembro) e queremos contar coa presencia de cada un de vós. O ano pasado a asistencia foi un pouco fraca (por debaixo de 30), a ver se iste ano a podemos mellorar.

Como xa sabedes, para min esta reunión segue sendo (e será) unha cita obrigada no meu calendario anual á que faltei poucas veces (e só por motivos realmente insuperables), aínda a pesares de vivir a miles de quilómetros de distancia (en Miami desde o ano 1984)...

O motivo desta Xuntanza é sempre volver a convivir xuntos, pasar un rato memorable, revivir aquela camaradería do pasado e seguir alimentando a nosa amizade presente.

Xuntarémonos, polo tanto o día 3 de Decembro a partir das 13:30 e continuaremos o noso xantar-tertulia, tamén, coma sempre, ata as 8 ou 9 da noite… ou ata que o corpo aguante.

A reunion terá lugar, como vén sendo habitual no restaurante:

MANUEL-MANUEL, Monte Faro, 19, 27003 Lugo. Teléfono (982) 201021

Se aínda non asistiches a ningunha das nosas Xuntanzas queremos contar contigo nesta oportunidade e se asistes habitualmente, será unha oportunidade excelente de volver a vernos e compatir momentos que non se van repetir… contamos contigo!... non faltes á cita!

Un abrazo.

Jaime Alvarez Fernández “o Pasteleiro”

(Nota: para confirmar a asistencia nos correos e teléfonos habituais ou no email deste blog: semlugo66@galicia.com)

O club dos poetas mortos no Seminario dos anos 60

2011-11-13T14:54:00.000+01:00

Na película O club dos poetas mortos, o actor Robin Williams dá vida a un profesor de literatura que consegue achegar os seus difíciles alumnos á literatura, á poesía. A nosa xeración tamén tivo a mesma sorte anos antes (a película é de 1989) cando chegou o profesor don Alejandro Pin. El conseguiu ilusionarnos coa literatura (española, que a galega aínda non tocaba), fixemos rifas para mercar un reprodutor de cintas para poder escoitar os poemas e tampouco tiña inconveniente en subir á mesa cando cumpría pillar a algún copiador experto. Todo un adiantado aos tempos modernos. Saúdos para don Alejandro. (E en que ano sería a chegada deste profesor?)

Gila e o Castiñeira

2011-11-12T22:48:00.000+01:00

Hoxe pasaron pola tve2 un documental sobre Gila. Aquel Gila que o Castiñeira nos poñía nos salón de estudos no intermedio das audicións de música clásica, todo un xeito didáctico e moderno de escoitar boa música.

Don Vitorino

2011-11-05T23:14:00.000+01:00

Xa se falou neste blog nunha ocasion de don Vitorino Pérez Prieto (por mor de Prisciliano) e hoxe ata sae en El Mundo pero por outras razóns que teñen que ver co curato.

Ver noticia

Humor

2011-11-01T11:49:00.000+01:00

Neste día santo de todos os santos, unha de humor.

Había unha vez unha parella que o día do casamento tivo un acidente fatal. Chegaron ao ceo e antes de entrar pensaron se alí no ceo poderían casar. Cando abriu San Pedro preguntaron se poderían casar ali logo. El contestoulles que non sabía, que nunca llo pediran e entrou para realizar a xestión. Pero tardaba e tardaba e mentres os noivos empezaron a pensar que se a cousa non saía ben, que no ceo todo era para a eternidade, e que sei eu. Cando pasados dous meses saíu San Pedro, díxolles que si, que podian casar. Pero eles dixeron que se non saía ben o do amor, se habería posibilidade de poder divorciarse tamén no ceo. E aí San Pedro xa se alporizou.

-A ver oh, pero vós que queredes, levoume dous meses atopar aquí un cura, imaxinade canto me vai levar atopar un avogado.

A primeira parroquia dos curas de antes

2011-10-28T16:19:00.000+02:00

Lemos hoxe na Voz (noticia) algo sobre Visuña e lembramos que o cura do Incio Anxo dicía que se consideraba a peor parroquia da diocese de Lugo que lle podía tocar a un cura (hoxe Visuña e Farramulín son dous lugares preciosos e chégase en coche axiña). Porque antes todos so curas e as mestras e mestres tiñan que ter o primeiro destino alá polos montes do Courel e Ancares, só se libraban os moi recomendados ou enfermos. E alí en Visuña estivo de crego nos anos 30 do século pasado o novo devanceiro Bernardino González Lamas. Ao pouco de chegar enfermou gravemente e foino buscar o seu irmán Pepe, a quen lle cobrou en San Clodio un propio dous pesos polo acompanar a buscar o irmán. Por iso o fillo do José tivo a primeira parroquia en Quindous (Cervantes) e a segunda no Incio e o seu irmán José como era enfermo xa empezou o curato na Cervela. Foto do Bernardino

Froilán de Chantada

2011-10-23T09:18:00.000+02:00

Cousas veredes... En Chantada ata os raposos teñen nome e levan unha vida ordenada. Pode ver aquí a nova

Matalobos

2011-10-07T10:41:00.000+02:00

Esta semana empezou unha nova tempada da seire da TVG Matalobos con grande éxito de audiencia, seica. Se non a puideron ver tñen a TVG á carta. O actor Luís Iglesia fai un papelón, está impresionante. E claro, tamén estivo no Seminario de Lugo, outro máis. Aínda que é uns anos máis novo, do curso do Juan Luís e o Jesús de Cartelos.

Pegerto Saavedra

2011-10-04T21:49:00.001+02:00

O grande historiador galego vai entrar na Academia (ver nova). Outro que estivo no Seminario (dous cursos antes do noso?) e que tamén frecuenta as comidas da súa promoción. Non se vaia pensar que Pegerto é o seu a apelido, non, é o seu nome de pía. O San Pegerto ou Peguerto está na igrexa de Buciños (Carballedo) que o trouxo un bispo da zona hai moitos anos das catacumbas romanas. Beizóns, logo, para ese profesor que tanto fixo para que coñezamos mellor o noso pasado.

Irregularidades no Seminario de Lugo?

2011-09-30T09:37:00.001+02:00

Iso di o xornal de hoxe, que houbo irregularidades na construción do novo edificio do Seminario. E que o Seminario abriu sen licenza de apertura. Mi madriña!

Tamén anda a xente revolta polos curas en Lugo. Pódese ler e ver na prensa de hoxe. Parece que non están moi contentas as ovellas con que lles cambien o pastor ao que xa estaban afeitas por outro pegoreiro (do latín pecus-oris) máis da corda do dono. Cousas dos tempos novos, agora ata a Igrexa topa con manifestacións dos propios crentes. Quen nolo ía dicir cando estabamos no Seminario alá polos 60/70?

Con tanto problema que amañar non vai chegar o sobriño rouco e aínda vai ter que vir o propio tío desde Madrid facerse cargo do asunto. Iso será se ten tempo, claro, que alá na capital ha andar moi ocupado.

Máis ditos: Paco Carral

2011-09-25T09:06:00.001+02:00

Francisco Pérez Carral, que non estivo no Seminario pero tamén ve que as mulleres son incurables, leu os ditos de Pilar Guerra e desde terras pontevedresas envíanos algúns novos. A súa sogra, que en paz descanse, dicía alá polo 1990 con humor:
- este é o mundo do revés: cando se vía atarefada e ó mesmo tempo conforme coa vida que lle tocaba vivir.
- a roupa xa está despalmada: cando viña de tender a roupa.

E o mestre de cantería de Poio alá por 1980:

- facer blanda é de canteiros e facer lombo de trapalleiros
- a certas alturas, caghalletas de porco parecen molduras
- aquí vai vir a brighadilla: cando lle faltaba algunha ferramenta ou se cabreaba

Galego ben falado

2011-09-24T20:49:00.000+02:00

Como non iamos falar ben o galego naqueles anos sesenta/setenta no Seminario se o aprenderamos na Universidade popular dos lugares nos que a xente seguiu falando a súa lingua durante séculos, malia non a escoitar na escola nin na igrexa. Aprendemos de nais, pais, avós, tíos... Como homenaxe a todoseles aquí lles queda a fraseoloxía de miña nai, publicada nos Cadernos de Fraseoloxía Galega 12: http://www.cirp.es/pub/docs/cfg/cfg12_14.pdf

Pedro J.

2011-09-24T17:52:00.000+02:00

Nova reflexión de Pedro J. Rovira (nótese que excepcionalmente non está na lingua deste blog, respéctase o desexo do autor):

¿Quién prostituye la verdad?

El gran drama de nuestro tiempo no es la crisis económica ni la corrupción generalizada ni incluso la satánica injusticia que condena a la miseria irredenta a gran parte de la humanidad. No. Todas estas lacras sociales no son sino consecuencias de la prostitución de la verdad. Nunca como ahora se ha cuestionado tanto su valor intrínseco.
Y este desprecio por ella lo vemos en todas las esferas de la vida. El valor de la palabra dada ya es historia. Los tratos cerrados con un simple apretón de manos nos resultarían ahora más arcaicos que la lucha entre aqueos y troyanos. Si ya no vale ni el contrato escrito ante notario, ¿qué valor podría tener la palabra dada con la simple garantía del honor personal?
Pero lo que más me indigna es la proclividad a la mendacidad de aquellos que deberían ser los garantes de la verdad: los trasmisores de noticias. Personas que deberían tener como honroso distintivo la objetividad, vemos como, con escasísimas excepciones, son simples cotorras de la voz de su amo.
Cualquiera que desee informarse sobre un hecho determinado podrá hoy en día elegir de antemano la interpretación del mismo que más le satisfaga.
Un ejemplo:
- Hecho: Se han iniciado conversaciones con ETA para intentar acabar con la violencia asesina que esta banda viene ejerciendo desde décadas atrás.
- Primera verdad: La de los comentaristas afines al gobierno (La SER, El País, etc.): “Hecho valiente que afronta uno de los problemas más graves de la sociedad española”.
- Segunda verdad: La de los medios de comunicación afines a la oposición (El Mundo, La COPE, etc.): “Traición alevosa a la Patria llevada a cabo desde el mismo estado”.
Y así infinidad de noticias aderezadas con múltiples condimentos, pero en casi la totalidad de los casos sin la sal de la objetividad.
Son muchos los que se han escandalizado por el hecho de que Montesquieu hubiese muerto. A mí me escandaliza más que haya fenecido el axioma machadiano, que ahora ha pasado a tener la siguiente formulación: “La verdad es la verdad según la diga Agamenón o su porquero”.
Cristo nos ha dicho: La verdad os hará libres.
Pues entonces la humanidad está avocada a la esclavitud.

Pedro J. Rovira Magariños

É a muller incurable?

2011-09-23T17:58:00.000+02:00

É a muller en si mesma un ser incurable? Pois despois de varios séculos parece que si, a muller non pode ser cura, é incurable. Hai máis posibilidades de que acabe a crise, de que os políticos deixen de mentir, de que os banqueiros se preocupen polos pobres profesores ca de que unha muller sexa cura. E miren que forma máis barata de solucionar o problema da falta de vocacións; e non me van negar que a muller predicaría moito mellor có home, ou non? Pero claro, hai quen di que se se lles deixa seren cregas despois pedirían tamén seren arciprestas e axiña bispas, cardeás e nun futuro non moi lonxe papisas, e claro!!!! Por certo, saben de algunha institución que recibe millóns de cartos públicos e non ten unha soa muller no organigrama de miles de persoas???? agora que hai toureiras, árbitras, bombeiras, camioneiras, soldados ... e tampouco é por falta de tradición, que as sacerdotisas estiveron presentes en moitas culturas. Así que, paciencia, señoras.

Homenaxe aos mestres/as de Pedro J. Rovira

2011-09-21T16:23:00.000+02:00

Agora que se está a dar unha tendenciosa crítica ante as protestas do profesorado público, quero que estes sinxelos versos vallan de humilde homenaxe a tantas persoas que dedican a súa vida ao ensino. Grazas.

O MESTRE

Chega o venres. O timbre soa forte.
É o sinal: Rematou xa a semana!
Para os nenos ese son soa divino:
é tempo de lecer e de ir á praia.
O mestre, só, ante os pupitres que respiran
libres por fin de tanta rapazada,
sente no seu interior un desacougo:
Berrei con Alfrediño, rifeille a Ana,
puxen deberes, tentei de convencelos, …
Pero … cheguei ás súas almas?
Debería ser máis duro ou ser máis brando? …
Eterno dilema, sen resposta válida.
Como entender o que senten os rapaces?
Ás veces son o demo, fóra a alma,
e fanche perder os nervios e a mesura,
pero son nenos, sen malicia, sen saña,
o único limpo que neste mundo queda,
onde todo o demais é porcallada.
Por iso ser un mestre é ser un mago
capaz de imprimir ao seu traballo maxia
e facer que os rapaces se divirtan
ao tempo que as súas mentes se espallan.
Letra con sangue, dicían noutros tempos,
horror nos debe dar tal ensinanza.
O neno que a paus foi educado
só sentirá rancor e ganas de vinganza.
Pero se o amor foi a arma do seu mestre,
devolverá amor e sentirá na súa alma
que o mundo é un lugar para vivilo
en paz con todos, sentindo confianza
nun futuro que está escribindo agora
na rúa, na súa escola e mais na casa.

Pedro Jesús Rovira

Unha de curas que se van

2011-09-12T14:48:00.001+02:00

Parece que as autoridades queren cambiar uns curas que os veciños lugueses non queren. A nova está no Progreso, pola foto vese que non lles gustan os curas Kikos nin Roucos, prefiren os de sempre

O Padre Silva

2011-09-04T10:58:00.001+02:00

Alguén lembra en que ano nos trouxeron ao Seminario de Lugo o Padre Silva? Viñera sen sotana, cunha cazadora negra e déranos unha conferencia ou charla. Logo foramos ver o circo da Cidade dos Muchachos. Fora todo un acontecemento naquel seminario, como unha tronada, como unha ventisca que entra e trae aire novo. Por iso tamén despois un cura (cal?) nos soltara toda unha filípica contra o Padre Silva, entre outras cousas que nunca se vira, un cura sen sotana falando para os seminaristas... vamos, un pequeno anticristo.

Logo soubemos da obra deste home, de como fora recollendo rapaces e dándolles formación, de como creara un pequeno estado autosuxestionado e democrático. Pero estas cousas nunca cadraron ben coa xente ben e a cousa foi esmorecendo e o Padre Silva seguiu coa súa misión por América. Finalmente acabou enleado en preitos. Pero todo o que fixo aí quedou... os centos de rapaces que tiveron acceso a unha nova vida saíndo das súas miserias... iso non ten volta atrás.

Lemos na prensa que morreu o Padre Silva, un home que nunca podería chegar a bispo nin a papa. Chegará a santo ou polo menos a beato?????¿¿¿¿¿. Que en paz estea!

Exposición de pintura

2011-09-04T10:45:00.000+02:00

O día 2 de setembro inaugurouse no Hotel María Pita da Coruña unha exposición de pintura do compañeiro (de Pedro) Manuel Fernández Sucasas e estará aberta ata o 5 de novembro. Se pasades por esta cidade non deixedes de ollala. O pintor encargoulle facer a presentación a Pedro J. Rovira. E aí vai:

CADROS QUE FALAN GALEGO

“Un soneto me manda hacer Violante,

que en mi vida me he visto en tal aprieto; …”

Lope de Vega

O Alcoiano sempre foi o equipo con máis moral da liga do fútbol español. Pero o feito de que eu aceptase facer un comentario sobre a obra pictórica de Manuel Fernández Sucasas, dados os meus escasos coñecementos na materia, vai supor para ese equipo un grave risco de quedarse sen tan loado galardón.

Pero Manolo, para min, antes que un admirado pintor é un bo amigo, unha persoa de ben. Alguén que na arte que máis destaca é na arte de facerse querer por todos aqueles que temos a sorte de contar coa súa amizade.

Foi por iso que non fun quen de negarme á súa solicitude. Pero debo confesar que despois de dar o SI, sentinme tan abafado como adoita sucederlle a quen o fai diante do cura cando casa.

E como o prometido é débeda, aquí tedes este humilde, pero sinxelo e sentido comentario dos cadros que tiven a sorte de poder contemplar, pois a miña arriscada dispoñibilidade xa tivo o seu premio ao poder acceder a todos eles.

Como en anteriores presentacións da súa obra xa se facía un detallado curriculo da súa prolongada andaina no mundo da arte , non vou repetir as súas virtudes pictóricas, pois neste caso, cúmprese á perfección aquilo de que máis vale unha imaxe que mil palabras, máxime se esas mil palabras (de boa vos librastes!) ían ser dun lego na materia coma min.

Debo recoñecer que o feito de poder ollar os cadros con calma, só ante eles, sen comentaristas “profesionais”, que case sempre che queren facer ver o que eles din ver, pero que ti non ves por ningures, é o que me permite expresar libremente o que eses cadros me dixeron a min, nese intre, seguro de que a vós, que tendes a oportunidade de poder contemplalos agora, tamén vos van dicir algo novo. No meu caso, cada un deles infundiume unha sensación distinta, pero ante ningún me sentín indiferente.

Seguindo a orde cronolóxica que o autor me indicou, comecei o meu persoal percorrido polas obras da súa primeira época. Por aquelas nas que o pintor mostra aínda a inxenuidade de quen vai descubrindo un mundo que ata entón permanecía encuberto para el, pero que xa latexaba nos seres cotiáns que o arrodeaban. Desta época, que se eu fose un verdadeiro crítico, catalogaría cun adxectivo rimbombante, pero que como non o son, chamareille simplemente época dun realismo puro e duro, son dúas as obras das que confeso terme namorado: O cadro das mans e mais o cadro da fiestra:

- No primeiro deles, conmovinme ante unhas mans que reflicten nas súas mil e unha enrugas o traballo de toda unha vida, pero que sen embargo transmiten unha inmensa sensación de paz e de tenrura.

- No segundo, a fiestra, a pesares de estar pechada, deixa ver tras ela o remol de tantas vidas xa esquecidas que alí moraron. A min, prométovolo, ao mirar entre as rañuras das súas avelladas táboas, pareceume ver a muller daquelas maxestosas mans.

Como poderedes comprobar, en moitas outras obras do noso artista predominan os cadros nos que a paisaxe galega queda reflictida na súa infinidade de matices.

Son cadros que amosan unha pincelada fresca e vibrante. A luz neles trócase nun ouropel de cores, cada un dos cales –o azul, o amarelo, o laranxa, o violeta, …- parece querer sobresaír sobre os demais, pero vese como a man do artista controla estes fratricidas ímpetos cromáticos e impón unha prodixiosa harmonía que envolve ao espectador que os contempla. Neste aspecto, o que máis me impresionou en todos eles foi a empatía do seu creador co máis recóndito desa nosa paisaxe.

Chegar a plasmar materialmente toda a variadade de cores que o viandante pode contemplar se se deixa perder, por exemplo, polas marabillosas terras do noso Courel, só está ao alcance de pintores avezados. Pero conseguir transformar esas cores en esencia vital que fai remover no interior de quen olla o cadro un aquel indefinido, pero moi fondo, que vai máis aló do simple cromatismo empregado, iso é privilexio intransferible que só posúe quen anímicamente forma parte desa mesma paisaxe.

A captación do hálito que desprenden os nosos prados, os nosos montes, o noso ceo e a técnica de atrapar esa misteriosa auréola nos sulcos que traza o pincel no cadro, son prerrogativas que están vedadas a todo aquel que non teña mamado dende a súa nenez o zume enxebre da nosa patria.

Só pintores coa sensibilidade e dominio da técnica que posúe Manuel Fernández Sucasas fannos sentir ante a súa obra un non sei que íntimo e profundo que nos leva a revivir experiencias que xa aniñaban no noso subconsciente.

Estou seguro de que esta exposición non vos vai defraudar. Nela non só atoparedes as obras ás que, posiblemente con máis boa vontade que acerto, fixen referencia, senón outras moitas que presentan aspectos moi innovadores dentro das tendencias máis actuais da pintura contemporánea.

Manuel é un pintor que, dende a súa esencia galega, sabe darlle á súa obra unha dimensión cosmopolita que a fan merecedora de ocupar por méritos propios un lugar destacado nas galerías de máis renome non só de Galicia, senón tamén de fóra da nosa Comunidade.

Por desgraza, o grao de recoñecemento dispensado aos nosos artistas polas distintas institucións non adoita correspoderse co que cadaquén vale, senón que depende máis de que conte ou non cun bo padriño que saiba e queira exercer a súa influencia sobre as canles mediáticas. O meu desexo sería que, polo menos no terreo da arte, non funcionase o enchufismo, pero sei que o meu desexo non pasa de ser unha pura utopía, pois nesta nosa Galicia segue a rexer o principio de quen ten padriño se bautiza e quen non, queda de “expósito”.

Para rematar, como se di nalgúns espots publicitarios, se non quedastes satisfeitos, devolverásevos o tempo que teñades perdido escoitándome. Grazas, ante todo, por terme aturado ata o final. Moitas grazas.

Pedro J. Rovira Magariños

Somos útiles …!

2011-08-25T18:34:00.001+02:00

Ao verlle as orellas ao momento de xubilarse, éntralle a un un desacougo vital: E agora que fago? Para que sirvo? Dándolle voltas a esta abafante idea, veume á mente esta metáfora: Os maiores somos as agullas vellas coas que Deus corcose unha xeración con outra.
O feito de saber que eu e mais os meus achaques ían desenvolver unha misión tan transcendente como é a de servir de cadea de transmisión de coñecementos e valores, acougou o meu espírito … e seguín durmindo tan ricamente.

Pedro J. Rovira Magariños

Presentación alemana de LG

2011-08-22T11:31:00.002+02:00

Precioso

Visitar Lugo

2011-08-13T10:37:00.000+02:00

Os que neste mes vacacional de agosto non poden visitar a nosa cidade luguesa aí lles vai un you tube colgado na rede por gasalla513

meritus

2011-08-02T13:12:00.005+02:00

Como a memoria vai fallando... cales eran as notas en latín que nos daban no seminario?

Meritissimus cum laude 10; Meritissimus 9; Valdemeritus 8/7; Benemeritus 6; Meritus 5; Suspensus 4 a 0.

Están asi correctas?

Endadido no comentario anónimo: As que eran moi de época era o nome de asignaturas nos anos de Filosofía: Ontología, Lógica, Sicologia Racional, Teodicea, Cosmología, Etica, DereitoNatural, Criterología. Lengua hebrea. Griego Bíblico e canto Gregoriano.Estudiadas conforme a metodología escolástica en latín. Formación ao estilo Tridentino que durou toda a década dos anos sesenta.

Aportación do Ex-seminarista de Santiago: Xa que están as cualificacións e o nome de asignaturas tamén parece doado poñer o horario. Está sacado do estudo dos seminarios galegos realizado por Raimundo Otero Enriquez: EL SEMINARIO DIOCESANO: UNA MIRADA SOCIOLÓGICA (Apuntes teóricos ..Era o seguinte:
MANE:6,30 -Surgere.
6,50 -Operum oblatio. Oratio Mentalis.
7,20 -Sancta Missa.
8,00 -Studium.
9,00 -Cubiculi expurgatio et dispotio.
9,15 -Ientaculum.
9,30 -Schola.
10,30 -Relaxatio.
11,00 -Studium.
11,45 -Schola.
12,45 -Prandium.
VESPERE:
1,30 -Relaxatio.
2,30 -Studium.
3,30 -Schola.
4,30 -Relaxatio.
5,30 -Studium.
6,15 -Schola.
7,00 -Relaxatio.
7,10 -Studium. Compositio vel Musica.
8,25 -Spiritulis lectio. Mariae Rosarium.
9,10 -Cena.
9,35 -Relaxatio.
9,50 -Conscientiae discussio.
10,00 -Quies.
Nada quedaba suxeito á improvisación. Diso encargàbanse con precisión os
“prefectos de disciplina y de estudio”

(supónse que era pola hora antiga)

Nova historia do Sr Rovira, de Riveira

2011-07-30T22:42:00.000+02:00

HISTORIA IMCOMPLETA DUN TAL FEDRIÑO

Fedriño chegou á miña aldea con tres anos. Só falaba castelán (como podedes supoñer, o dato referido á súa idade xa aparece traducida ao galego).
Era de familia ben, pero o feito de trasladarse a un pobo tan pequeno estranaba bastante aos malpensados veciños da vila.
Dende pequeno mostrou un aquel especial que o facía ser respectado, pero ao mesmo tempo rexeitado polos outros nenos vilegos de toda a vida.
Como ocorre con todo becho vivente, Fedriño medrou. Pero non medrou como os da súa especie adoitan medrar. O seu corpo negásabe a obrigar á súa pobre nai a mercarlle pantalóns e camisas das que agora se coñecen coma XL. Non podía permitirse ese luxo. Bastante tiña a pobre con conseguir a ración mínima alimentaria para sacar adiante aquelas cinco bocas inconscientemente insaciables.
Pero esa falta de talle quedaba máis que compensada coa súa medra no aspecto intelectual. No dominio da lingua, por exemplo, era o mellor da escola, e ata o mestre, cando falaba Fedriño, poñia un interese especial en escoitalo.
Pero tiña unha eiva que afeaba a súa perfecta dicción: Pronunciaba sempre o pe como efe. Para el, a pel era a fel, o pelo o felo, o pai o fai, …
Pero o grave do asunto non estaba só na súa mala pronuncia, senón que este mesmo troco producíase ao procesar mentalmente este maldito fonema. Para el, oír dicir dalguén que tiña “poder”, que “podía”, que sempre “podería”, era algo que o abafaba e o enchía de envexa.
Cando tiña que confesar, dáballe vergoña non ter nada que dicirlle ao cura, polo que antes de ir á igrexa buscaba algunha vítima para ser merecedor dunha absolución como é debido. Ocasión que lle proporcionaba o cruzarse con algunha das solteironas do pobo que non lle caía moi aló, para berrarlle, a unha distancia prudencial: “Futa, futeira! Ti o que precisas é unha boa firola para a túa ferrecha!
Os seus pais xa non sabían que facer para correxir aquela anomalía. Levárono aos mellores especialistas na materia (os logopedas de hoxe). Pero ninguén atopou a verdadeira causa desta singular dislexia.
Soamente un deles, que era de Monforte e estaba preparando o exame para unha praza de psiquiatría (palabra que Fedriño sería incapaz de pronunciar) que quedara vacante en Lugo, asociou este defecto audio-mental cunha innata desviación freudiana do neno. Comprobou que das cen palabras que lle mandou escribir, en todas aquelas nas que aparecía un pe e que o cambio nas mesmas deste fonema por efe facía que adquirisen un significado relacionado co sexo, o interfecto pronunciaba e escribía indefectiblemente efe.
Este dictame deixou moi preocupada á súa nai, pero moi fachendoso ao seu pai, que presumía de terlle transmitido o que ten que ter un home.
Polo demais, era un neno encantador. Cos homes, coas mulleres casadas –se eran gordas e con fillos- e coas vellas non había outro na vila máis disposto a botarlles unha man no que necesitasen. Coas rapazas, en cambio, a súa atención non era de todo desinteresada. Tamén estaba disposto a botarlles unha man, … , pero a súa educación e innata timidez obrigábanlle a disimular, coa consecuente represión de testosterona, o que máis tarde lle ía pasar dura factura.
Pasou o tempo tamén naquela vila, a pesar de parecer morta, e Fedriño foi recomendado polo párroco para ingresar no seminario, pois viu nel un futuro bispo. Esa recomendación fixo del un perfecto “seminarista”. Despois de sufrir máis dunha despiadad burla, e dado que o ambiente matíñao afastado de termos que o inducisen ao fatal efe, cunha forza de vontade extraordinaria e tras horas e horas, sacadas moitas veces ao sono, de repetir unha e mil veces a serie “pata, peta, pita, pota” (serie que deixaba sempre incompleta por respecto ao lugar no que se atopaba), chegou a vencer aquel defecto de dicción que tantos problemas lle tiña ocasionado. Sentíase tan satisfeito, que repetía unha e outra vez, viñese ou non a conto: “O mellor exemplo para comprender a cacofonía é o que di: PPeppe PPérez ppeluquero corta o ppelo ppor ppoucas ppesetas”.
No aspecto académico todo ía ben. Curso tras curso, os “meritissimus” xa non impresionaban aos seus pais nin irmáns.
No aspecto persoal, xa tiña superadas as reticencias daqueles que o tachaban de “ o chulería forasteiro”.
Nos deportes, aínda que sen calidades innatas para ser un bo futbolista, coma outros compañeiros , aos que só lles faltou un Mourinho ou un Guardiola para facer deles figuras deste deporte, a súa entrega fixo que ata parecese bo.
Pero con todo iso, algo lle dicía no seu interior que o seu lugar non estaba alí.
Quizais influíra nesa idea a imprudente ubicación que lle foi asignada no Maior. Sabedes onde incidiu o Maligno que lle asignasen habitación? Xusto fronte ao Intituto Feminino!
Pero fose o que fose, ao rematar os cursos de filosofía, despidiuse de compañeiros, de mestres e da súa especial “Amiga”, á que sempre sentiu ao seu carón, tanto nos momentos bos coma malos. “Amiga” á que tentou visitar de novo, pero que as reformas no seminario impedíronlle atopala no lugar no que falaba con ela do divino e do humano cando compartían edificio. Menos mal que as comunicacións espirituais non pagan canon e a súa operatividade só depende da vontade dos interlocutores. Polo que anos máis tarde, despois do desfogueo postseminarístico, volveron a entablecer unha canle fluída.
Os coñementos, un tanto trasnoitados, pero con arraigados alicerces, que recibiu no seminario facilitáronlle unha doada saída no mundo do ensino.
Como todo bo español da época tivo que facer o servizo militar. E tocoulle a Marina de Gherra (como diría hoxe, despois de trinta anos na Barbanza). Ben é verdade que por sorte, ou por protección divina, non provocou ningún afundamento dos barcos nos que tivo que prestar os seus servizos. As únicas vítimas dese tempo retribuído unicamente coas “racións a prata” foron o seu fígado e a súa “re-putación”
Cumprido co seu deber patrio, casou, traballou arreo no ensino, e pouco a pouco, e sen darse conta, fíxose, segundo di o seu carné, un vello. E aquí comezou unha nova etapa para el.
Como puidestes comprobar, a súa historia non sería máis ca unha das moitas historias anónimas que protagonizaría calquera dos máis ignorados seres humanos, se non fose porque nos plans da Providencia estivese previsto que ese suxeito insignificante era xa dende non se sabe cando un futurible e inexplicable candidato a ser o protagonista dunha historia digna de converterse nun bestseller en calquera de tantos programas-lixo que se emiten nas cadeas de agora e que gozan de tan numerosa e “selecta” audiencia.
O caso é que a Divina Providencia, que ao ser Divina, é a máis benévola das Institucións coñecidas ao longo da historia da humanidade, tivo que decidir a quen ía premiar nesta era histórica, seguindo o seu costume bíblico.
Pero nesta ocasión, a toma dunha decisión “veridigna e xusta”, como obrigan as súas estrictas normas, atopouse cun problema que nin os máis avezados asesores da Corte Celestial eran capaces de resolver.
Se difícil lles fora atopar un mínimo número de homes xustos para salvar Sodoma, maís dificultades entrañaba agora dar cun ser humano que polo menos cumprise coas mínimas normas esixibles nas bases deste lonxevo concurso e que ao mesmo tempo fose quen de poder ser exposto coma exemplo aos demais.
Así que chegou o día –ou como se conte alí o tempo- da votación na que os “animosos” (conditio sine qua non se accede ao cargo) asesores do Presidente Supremo tiñan que designar candidato á nominación, pois o prazo xa fora prolongado varias veces e non era o caso de facerlles a competencia na demora ao Tribunal Supremo dun perdido país chamado España (máis coñecido por aqueles lares como Hispania).
O escrutinio foi moi laborioso. O posible candidato que non era descreído, era fanático; o que se xactaba de ser ateo adoraba os cartos; o que tiña voto de humildade envexaba o cargo do seu superior; os que tiñan voto de castidade … Bueno, eses xa foron excluídos do escrutinio tras a primeira proba á que foron sometidos. E así pasou o mesmiño ao examinar outros moitos colectivos.
A cousa prolongouse tempo e tempo, ata que un dos membros, que desexaba resolver tan molesto asunto e poder acceder ao seu merecido descanso eterno, propuxo outorgar o premio ao chou.
E así foi como saíu elexido o noso Fedriño, non sen certas reticencias daqueles membros dese xurado que na súa vida terreal xa tiveran pasado por circunstancias semellantes e que sabían por experiencia que quen fai un cesto fai un cento.
Os outros membros, que pola época virtuosa que lles tocou vivir non tiveran ocasión de ter que rexeitar ningún bo plan, ou aqueles que dende o berce sempre foron virtuosos per se, tamén aceptaron a decisión cun enfático: “Alea iacta est!”
En descargo desta divina decisión, cabe argumentar que tan experimentado xurado daba por descontado que, despois de tantos anos, a obsesión do afortunado seleccionado por fricalizar o fonema pe, e o máis grave, de levalo á práctica, xa estaría maís que resolto, non pola súa santa virtude, senón por virtude dos achaques prostáticos e similares propios dos sesaxenarios.
Así, resolta a selección do candidato, só faltaba determinar a natureza da recompensa.
Dados os antecedentes do elexido, pensouse en sufragarlle a través dunha doazón espiritualmente inducida nalgunha boa freguesa os gastos dunha residencia, rexida por monxas de idade non inferior aos setenta anos. Pero debido á crise de vocacións, en todas esas benéficas institucións había persoal hispanoamericano en idade de merecer. Polo que esta opción foi unanimemente rexeitada.
Aínda que coñecedores do risco que iso levaba consigo, decidiron finalmente polo máis fácil, que o premio consistise nunha visita en forma de Primitiva millonaria ao elexido, pois confiaban en que o bo do noso Fedriño ía aproveitar esos cartos para facer o ben entre os seus semellantes, sen distinción de xénero nin idade.
Pero o que non contaban aqueles subordinados da Providencia –cousa lóxica dada a súa antigüidade no cargo- era con inventos como o da viagra e outros artiluxios que producen, segundo din, un efecto parecido ao do túnel do tempo. Dise que unha morea de millóns converten ata a Ronaldinho no mesmiño Brat Pitt do Titanic.
Como aínda foi onte cando se produciu a visita da Primitiva a Fedriño, non sei cal vai ser a súa reacción. Pero prometo tervos informados.

NB: Calquera parecido coa realidade, sobre todo respecto á visita da Primitiva millonaria, con quen isto escribe é por desgraza puro recurso literario. A única visita dunha primitiva que recibiu o autor deste conto foi a dunha concelleira de Riveira, que leva cincuenta anos no concello, para comunicarlle que tiña unha multa por aparcar sobre o beirado dunha beirarrúa desta centenaria cidade.

Pedro J. Rovira

Pedro J. Rovira non descansa, segue escribindo

2011-07-29T19:05:00.000+02:00

CRÓNICA A VIDA OU MORTE:

Moitos, moitos, moitísimos nenos e nenas van morrer de fame, non nun futuro máis ou menos inmediato, senón agora, neste intre, mentres eu dou conta destas sardiñas á prancha e dun bo ribeiro.
E mentres tanto, dende o maís humilde ata o máis poderoso dos seres que nos consideramos humanos, simplemente por ter o privilexio de ser propietarios dun carné de identidade que así parece testificalo, ufanámonos de estar moi por riba dos demais seres vivos que conviven connosco neste planeta chamado Terra, pois eles non se rexen máis ca polo seu instinto de supervivencia e perpetuación da especie.
Non pode ser! Temos que actuar, ti e mais eu. Todos os que sexan capaces de recuperar o dereito a ser mulleres ou homes por dereito propio.
- Señor Rei, vostede non pode seguir vivindo no luxo en que as circunstancias históricas o colocaron. Agora NON!
- Señor Presidente do goberno, vostede non pode, agora NON, dispor dun avión particular para as súas viaxes, habendo trens e autobuses que serían a salvación de milleiros dos seus conxéneres –si, conxéneres- en países nos que non chega a axuda porque non hai nin unha das estradas que aquí tanto criticamos. Tampouco pode manter no goberno a quen aproveita esa situación simplemente para medrar e medrar. Agora NON.
- Señor Xefe da oposición, vostede non pode, agora NON, ter nas súas filas persoeiros que cobran tres e máis soldos, cada un dos que sacaría da miseria a tantos e tantos desherdados da fortuna.
- Señor Vicario de Cristo na Terra, a Igrexa non pode, agora NON, ter riquezas, de calquera índole, mentras hai seres “humanos” que morren de fame por falta do máis indispensable.
- Señores Presidentes autonómicos, Señores Presidentes de Deputacións; Señores Alcaldes, …, agora NON.
- Señores banqueiros e grandes empresarios! A vostedes non me atrevo a dicirlles: agora NON, pois non sei se iso suporía a súa desaparición!
- Señor eu, que me atrevo a escribir isto: Cheguei a pensar algunha vez que o meu soldo mensual de mestre bastaría para dar de comer a todos os habitantes dunha aldea perdida en Etiopía e tantos outros países, habitados por homes, mulleres e nenos, e que aínda me quedaría para unha digna supervivencia?
Non, non o pensei! E se o pensei, ollei para outro lado.
Así que, … non dixen ren!
E mañá, todos á misa. “Xuntos coma irmáns, membros dunha Igrexa, …!!!

Pedro J. Rovira Magariños

Os de quinto no 56

2011-07-29T09:35:00.000+02:00

Que pequeno é o mundo, sempre se dixo. E agora coa internet non digamos. Pois resulta que alá no Brasil está Jesús Vázquez Pereira que estivo no Seminario de Lugo e deu con este blog un dia navegando na rede. E agora acaba de saber que Jesús e Anxo (o que escribe) son parentes, que as nosas avoas se trataban de parentas. Mándame Jesús a foto da súa promocion, a ver se os lectores do blog coñecen algún...

Berlusconi, Verdi... onde vai Italia?

2011-07-26T23:27:00.000+02:00

O Castiñeira poñíanos música clásica e de agasallo os chistes de Gila. Seguro que algunha vez escoitamos o Nabuco. Non son bos tempos para a cultura tamén en Italia. Neste texto (está en francés, pero tamén no Seminario estudamos francés) pódese ver como hai xente que non cala... e aproveita o ópera para berrar contra a barbarie.

Hai que di que por aquí levamos o mesmo camiño de destrución...

O Códice Calixtino e X. López Díaz

2011-07-24T22:45:00.001+02:00

Dise por aí que mañá como é o día de Santiago e de Galicia vai aparecer o tal libro, como se fose un milagre. Pois resulta que o que foi o noso profesor de latín no Seminario, don José López Díaz, xa lle fixo unha tradución ao galego moi ben feita.

Ex----seminaristas

2011-07-15T23:28:00.000+02:00

Hai quen ten vergoña de recoñecer que estivo no Seminario, hai que non, hai de todo. Nestes días está de moda na ficción iso de pasar polo seminario. Na serie de Antena 3 Los Quien hai un personaxe que foi seminarista e solta unhas frases moi graciosas e irreverentes. Aquí entre nós tamén se anda a rodar Vilamor protagonizado por Rubén Riós que fai de ex---seminarista. Así que están de moda.

A Nosa Señora da Franqueira

2011-07-10T22:35:00.000+02:00

A Nosa Señora da Fonte da Franqueira, moi avogosa ela! E non deixen de tomar algo no bar

Opinión dun mestre orgulloso de selo

2011-06-28T20:14:00.002+02:00

AUTORIDADES!

Por fin o Parlamento Galego, atendendo á unánime reclamación do colectivo, acaba de aprobar o decreto polo que os mestres pasamos a ser considerados autoridades no desenvolvemento da nosa función docente.
Unha reivindicación que sempre foi prioritaria entre os mestres!
Acábaronse para nós ter que oír impasibles que un pai nos espete á cara: - Vai á merda!!
Dende agora, se quere insultarnos terá que empregar a fórmula máis respectuosa de:
- Vaia vostede á merda!
Grazas a Deus que contamos cun goberno que empeza a ter en conta as nosas xustas aspiracións.
Xa sei que aínda faltan algúns detalliños para que o ensino público conte cos medios adecuados para poder equipararse co privado. Pero hai que darlle tempo ao tempo.
Estou seguro de que se alzarán as voces dos “protestóns” de sempre esixindo outras moitas reivindicacións que para eles, inconscientes, son máis perentorias.
Pero digo eu, de que nos valería:
- Contar cos medios necesarios para poder ofrecer un ensino público de calidade?
- Que ratio mestre-alumno fose a axeitada ás necesidades do alumnado que teñamos que atender?
- Que moitos dos nosos centros deixasen de ter únicamente valor arqueolóxico?
- Que o noso labor pasase a ser respectado socialmente e que non se nos obrigase a asumir tarefas, moi dignas, pero da incumbencia doutros colectivos?
- Que o noso poder adquisitivo non fora mermando curso tras curso en progresión xeométrica?
- Que os acordos entre o noso colectivo e o anterior goberno non tivesen pasado a ser papel mollado.
- Que …?
- Que …?
… se non dispuxermos da honra de ser considerados autoridades!
É ganas de protestar por protestar!

Un mestre agradecido do CEIP “O Grupo”.

Pedro J.

Dedicados aos compañeiros mestres

2011-06-26T23:03:00.001+02:00

REFLEXIÓN - Esos locos maestros

Esos locos que enseñan. Yo los conozco. Los he visto muchas veces. Son raros. Algunos salen temprano por la mañana y están en el cole una hora antes,otros salen del cole una hora más tarde porque tienen entrevistas con los padres que trabajan y no pueden acudir a otra hora, otros recorren todos los días más de 100Km de ida y otros tantos de vuelta. Están locos.
En verano les dan vacaciones, pero no desconectan del todo, piensan en sus clases, preparan tareas para el curso siguiente. En invierno hablan mucho, siempre llevan caramelos de miel y limón en los bolsillos, otros con una botella de agua a su lado. Su garganta siempre está dolorida, pero siguen enseñando, a veces fuerzan su voz, pero siguen transmitiendo sus conocimientos con cariño e ilusión.
Yo los he visto, no están bien de la cabeza. Salen de excursión con sus alumnos y se encargan de gestionar autorizaciones, recogida de dinero y responsabilidad extra.
Qué será de ellos y ellas. Por la noche sueñan con el colegio, se les aparecen planetas, ecosistemas y personajes históricos. He escuchado que llegan cargados con cuadernillos y exámenes, que han corregido la tarde anterior en su casa.
Son mujeres y hombres, casados, solteros,...de diferentes edades, pero a todos les apasiona su trabajo, ver crecer a sus alumnos, ayudarlos y conseguir de ellos ciudadanos competentes.
Los he visto muchas veces. Están mal de la cabeza. Algunos dicen de ellos que viven muy bien, pero les han recortado el sueldo y siguen trabajando incluso más que antes, algunos no miran ni su nómina porque su pasión por la enseñanza los hace ciegos a pensar en el cobro. Disfrutan con lo que hacen, aunque haya padres que no los valoren, les critiquen e incluso les quiten autoridad, (a veces hasta les agreden), pero ellos siguen hacia adelante.
Están mal; por las tardes quedan para hacer cursos de formación y no les importa perder tiempo de su ocio para reciclarse.
Dicen que son autocríticos y que hacen balance de sus experiencias educativas, que se frustran cuando no salen las cosas como esperaban,
que se alegran cuando sus alumnos avanzan.

Están mal de la cabeza, yo los he visto. Dicen de algunos que fueron muy importantes, que siempre tienen palabras de aliento; dicen sólo que son MAESTROS y que se sienten MUY ORGULLOSOS DE SERLO.

(texto collido da rede)

Poden os curas ser de esquerdas?

2011-06-16T23:34:00.001+02:00

Coma outras veces, cedemos a palabra a Pedro J. Rovira que nos mandou esta reflexión:

DEREITAS E ESQUERDAS:

Entereime pola prensa que un cura da provincia de Ourense tivera que renunciar á súa acta de alcalde porque o bispado lle puxera no dilema de ser cura ou ser político.
Obvio o partido político polo que se presentou este cura, pois creo que escribiría o mesmo fose o partido que fose.
Unha cousa teño crara: A xerarquía á que coma católico debo obedecer debe aterse sempre ao que Xesús explicitou de forma crara e rotunda: “A Deus o que é de Deus e ao César o que é do César”.
Pero se nunha parroquia un cura incumpre este principio e desde o púlpito aconsella, case que impón, votar a un partido determinado, ¿por que esa xerarquía non adopta a mesma medida?
A coherencia non é a virtude que por desgraza ten adornado á Igraxa española.
Pero quero, ou polo menos intento, non ser demagogo, pois teño comprobado que a maioría das críticas que se fan neste sentido á nosa Igrexa proceden de xente que non a quere, á que lle gustaría que desaparecese, a lo menos da vida social.
Non é o meu caso. Pero creo que se Xesús se fixese Home neste mundo actual, sería, en teoría, máis de esquerdas que de dereitas. Digo en teoría, porque teño coñecido a moitas, moitas persoas de “dereitas” (entre as que inclúo a miña nai) que intentaron cumprir o mandato evanxélico o mellor que puideron, e a moitas persoas de esquerdas que, fóra a súa adscrición nominal, levaban unha vida que xa quixesen para si moitos das persoas ás que eles tildaban de “fachas”.
En conclusión: Gustaríame ser cristián, dos do Evanxeo, pero iso é tan difícil, que xa hai tempo que renunciei a conseguilo.
O que si pido, suplico e ata esixo, é que dunha puñetera vez, neste país, tan católico e tan extraevanxélico, ninguén nos veña a esgrimir a Cruz como a súa bandeira, a non ser que vexamos nel unha Teresa, un Casáldiga ou un Sobriño, por pór algún exemplo de cristiáns coherentes.

Vázquez era o máis "listo"

2011-06-11T10:57:00.001+02:00

Se fixeramos unha encuesta entre os da anada de 1966 no Seminario preguntando quen era o máis listo de todos e con excelentes notas, seguro que gañaba Váquez. E para que logo digan que a xente intelixente e traballadora non vai para arriba!! Aí o temos ao cargo dos policías máis listos de España metendo entre reixas aos que se pasan de listos por fóra das leis.

Poden velo na prensa de hoxe

Para ler os lugueses: Entre hortas e portas

2011-06-05T22:54:00.001+02:00

Entre hortas e portas. Lembranza e efusión lucense. Xosé M. González. Tris Tram.

Debía ser libro de lectura obrigada para lugueses. Un feixe de artigos que tratan do noso Lugo, das súas xentes, das súas prazas, rúas, bares, historias... de tantas cousas e xentes.

O capítulo titulado Curas e misas (p. 109) fala de moitos coñecidos polos exseminaristas, coma o Castiñeira.

Di na páxina 10: O colexio dos Maristas é un tétrico e escuro labirinto. As pelotas burlan a barrira e van caer ó Seminario... e as nosas ía caer ós Maristas.

Recomendado, pois, léano.

Vídeo máis vello aínda cá nosa xeración

2011-05-30T20:21:00.002+02:00

Misa dos do 64

2011-05-28T20:16:00.000+02:00

Xantar da promoción do 64

2011-05-23T10:12:00.001+02:00

Saúdos para todos, parecen uns rapaces

Mes de maio, mes das flores, mes de María

2011-05-19T21:25:00.000+02:00

Ademais daquel con flores a María, que madre nuestra es... alguén lembra que actividades diferentes se facían neste mes da Virxe?

Lembranzas negativas?, reflexións de Pedro J. Rovira

2011-05-17T21:05:00.000+02:00

Voltando a mirada cara atrás atopo moitos máis momentos agradables que desagradables na miña estadía no seminario.
Isto non quere dicir que non comprenda a aqueles compañeiros que consideran aquela etapa como a máis traumática da súa vida. Nin penso que estes sexan vítimas dun trauma non superado, nin que eu o sexa de certo tipo de síndrome de Estocolmo. Trátase simplemente do feito de que o ser humano é o único que sometido a probas iguais reacciona de maneira totalmente distinta. Por iso non quero deixar de mencionar algúns dos momentos que para min foron os que maior dor me causaron e que moi ben puideron abocarme a formar parte do grupo dos que renegan daquela época.

Chega o Nadal do 56.
Se algún poeta, filósofo ou sociólogo quixera apaxar o que é a anguria e a desesperanza, non tiña máis que pasar polo Seminario Menor de Lugo naquelas datas. Nenos con dez anos e pouco máis víámonos afastados por primeira vez dos nosos pais, irmáns e amigos da nosa infancia.
Din que a dor non ten sabor. É mentira. As panxoliñas daquela Noite Boa –que sarcasmo!- eran dardos moi amargos que se cravaban nos nosos tenros corazóns. Non culpo ao cura que as entoaba coa súa mellor vontade. Tampouco ao Neno Deus se lle podía facer responsable daquel atropelo dos nosos máis íntimos sentimentos. Era o Sistema!
E quen era o Sistema? Pois, salvando as distancias, o Sistema era o mesmiño Sistema que hoxe rexe á humanidade, … pero ao besta!
Institucións que, so o pretexto de mirar polo ben común, o único que miraban, miran e, por desgraza temo que sempre mirarán, é por que se cumpra o ben particular, o seu ben persoal, sexa material ou ideolóxico. Non creo no sistema, pero o que me agonía é non saber onde está a solución.
Xa sei que en vésperas de eleccións calquera manifestación ten o perigo de ser interpretada partidariamente, pero, despois de participar activamente en política nunha ocasión –unha e non máis!-, teño o negativo concepto de que un político é un ser que reparte a quen quere, cando quere e onde quere os cartos que previamente conseguiu daqueles aos que di querer beneficiar.
Eu así non xogo!

Pedro J. Rovira

Día das Letras Galegas

2011-05-16T21:42:00.000+02:00

Alguén lembra se se facía algunha referencia ás Letras Galegas no Seminario?

Agora si que mudaron as cousas ata os cans das cidades falan galego. O outro día un adolescente dicía que el só falaba galego co seu can, co resto do mundo en castelán.

Cousas da vida, como diría Castelao

Lenda galega, por Pedro J. Rovira

2011-05-13T23:36:00.001+02:00

As historias, cando teñen base real, chámanse lendas. Na memoria do noso pobo consérvanse moitas destas lendas, e nós debemos coñecelas e contalas para que non desaparezan.
Hai cincuenta anos, os encargados de transmitilas eran os herdeiros da tradición xograresa, xeralmente cegos, que vivían do que se lles daba polas súas interpretacións. Nestas historias cantadas narraban os feitos máis sobresalientes do momento, pois daquela aínda o mundo estaba libre de “sálvames” e “tertulianos” a soldo do mellor postor que fixesen negocio con elas.
A música destas composicións era case sempre igual, aínda que eu teño oído algún cego facer os seus “pinitos” ao Plácido Domingo.
Para que vos fagades unha idea de cómo eran aquelas historias lendarias, escribín esta fantasía, que se adapta ao ritmo que tantas veces teño oído.
Se vos gusta, facede o mesmo con calquera lenda que vos teña contado esa avoa ou avó que tanto saben daqueles tempos.

O neno cego

Unha serea do porto
contoume esta historia estraña,
que agora vos vou narrar
sen que eu lle engada nada.

Un neno cego xogaba
coas areas desta praia.
Veu unha onda xigante
e levouno nas entrañas.

Cando a nai se decatou
de que o fillo lle faltaba,
berrou e berrou con forza,
pero ninguén respostaba.

Chorou tanto a pobre nai,
que xa non lle quedaban bágoas,
e o mar creceu e creceu,
pero o fillo non voltaba.

Entón din que un bo golfiño,
co seu corazón de prata,
compadeceuse da nai
e mergullou entre as augas.

Cando atopou ao pequeno,
este xa non respiraba.
Empurra que empurra o corpo,
consegue levalo á praia.

Cando a nai mira ao seu fillo,
rómpeselle dentro a alma.
Axeónllase ante el
e berra, berra e non para.

O golfiño que a contempla
sente unha sensación moi rara.
El tamén quere chorar,
pero non lle saen bágoas.

Ao ver alí ao golfiño,
coa súa mirada humana,
a nai quixo darlle un bico,
cos ollos cheos de lágrimas.

O golfiño só sorriu
e volveuse cara a auga.
A nai mirou e mirou,
pero viu só escuma branca.

Dende aquela di a xente
que un neno de tez moi pálida
busca coas mans estendidas
ao golfiño que o acompaña.

Tamén chegan a dicir
que ambos os dous, pola praia,
xogan coas cunchas que o mar
coma unha nai lles regala.

Pero cando sae o día
pérdese a súa pegada
e só quedan sobre as ondas
dúas siluetas de auga.

Pedro J. Rovira

Outra de abades

2011-05-09T13:43:00.000+02:00

Un bispo estalle botando a bronca a un crego dunha parroquia luguesa:
Que te pongas vaqueros ... pase
Que lleves camisas hawaianas... pase
Que te hagas una coleta con el pelo que tienes... pase
Pero que en Semana Santa pongas un cartel de ¡¡Pechado por
defunción do fillo do Xefe!! Eso si que nooo....!!!

Pedro J. Rovira: dedicatoria aos seus condiscípulos do 56

2011-05-08T15:37:00.001+02:00

Dedicado aos curas da Gloriosa do 56, con agarimo e respecto:

Recóllense aquí algunhas notas postas polos párrocos –seguro que con toda a súa boa vontade- e que dan pé a interpretacións malintencionadas, coma as miñas. Envioumas un profe de lingua galega que tamén estudou no Seminario de Lugo, Anxo González. Este profesor, xunto coa súa dona, teñen as mellores páxinas de galego que coñezo, na dirección, que vos recomendo:

http://www.ogalego.eu/

- Para cuantos entre ustedes tienen hijos y no lo saben, tenemos en la parroquia una zona arreglada para niños.”
- El próximo jueves, a las cinco de la tarde, se reunirá el grupo de las mamás. Aquellas señoras que deseen entrar a formar parte de las mamás, por favor, se dirijan al párroco en su despacho.
- El grupo de recuperación de la confianza en sí mismos se reúne el jueves por la tarde, a las ocho. Por favor, para entrar usen la puerta trasera.
- El jueves, a las siete, los niños del Oratorio representarán la obra Hamlet, de Shakespeare, en el salón de la iglesia. Se invita a toda la comunidad a tomar parte en esta tragedia.
- Estimadas señoras, ¡no se olviden de la venta de Beneficencia! Es una buena ocasión para liberarse de aquellas cosas inútiles que estorban en casa. Traigan a sus maridos.
- Por favor, pongan sus limosnas en el sobre, junto con los difuntos que deseen que recordemos.
- El párroco encenderá su vela en la del altar. El diácono encenderá la suya en la del párroco, y luego encenderá uno por uno a todos los fieles de la primera fila.
- El próximo martes por la noche habrá cena a base de alubias en el salón parroquial. A continuación seguirá el concierto.
- Recuerden que el jueves empieza la catequesis para niños y niñas de ambos sexos.
- Tema de la catequesis de hoy: Jesús camina sobre las aguas. Catequesis de mañana: En búsqueda de Jesús.
- El coro de los mayores de sesenta años se suspenderá durante todo el verano, con agradecimiento por parte de toda la parroquia.
- Recuerden en la oración a todos aquellos que están cansados y desesperados de nuestra parroquia.
- El torneo de basquet de las parroquias continúa con el partido del próximo miércoles por la tarde. ¡Vengan a aplaudirnos! Trataremos de derrotar a Cristo Rey.
- El precio para participar en el cursillo sobre Oración y ayuno incluye también las comidas.

Pedro J. Rovira

Pedro J. Rovira: Crónica da comida dos do 56

2011-05-03T09:15:00.000+02:00

CRÓNICA DUNHA XUNTANZA ANUNCIADA

A xuntanza dos ILUSTRES MEMBROS da Gloriosa do 56 vense celebrando dende hai anos o 1º de maio, pero ao coincidir este ano esa data en domingo, adiantouse ao 30 de abril para que os “patres” puidesen cumprir coas obrigas que o seu ministerio esixe.
A partir das doce dese día a beirarrúa do Seminario Maior de Lugo foise enchendo de nenos disfrados de señores maiores que esperaban impacientes a chegada dos demais compañeiros, orgullosos de terse adiantado a todos eles.
A escena, non por repetida, deixaba de ser menos entrañable.
- Aquel que ven aló é Ramos. O meneo da cabeza delátao.
- Pois aquel é Prieto, que chega tarde, pero ás présas.
E así vaise adiviñando a todo o que vai engrosando o grupo. Pero ás veces tamén hai erros. Sen ir máis lonxe, alguén dixo moi convencido: Aí ven Lozano! E cando chegou ao noso lado era … a concelleira de cultura do Concello de Lugo.
A asistencia foi considerable, aínda que botamos en falta a presencia dalgúns incondicionais, como Manuel Gómez, Lozano, o outro Diéguez ou Daniel, entre outros moitos, que para calquera de nós son tan importantes coma os que asistimos de maneira habitual. Son parte da Gloriosa, sáibanno ou non o saiban, quéranno ou non o queiran.
Este ano os anfitrións foron dous dos compañeiros que tiveron a idea hai xa anos de organizar estas xuntanzas: Jaime Diéguez e José Luis Díaz Prieto. Parabéns. Todo resultou perfecto, e ademais Jaime deunos a maior proba de amor que se pode dar: darnos o seu propio viño .. de Amandi. Para o ano, como a noticia se corra, non faltan á xuntanza nin os embarazados.
A xornada comezou cunha visita guiada polo Seminario para ver as reformas que se están a levar a cabo no mesmo. O guía foi Daniel, o Reitor Magnífico do centro (para min, magnífico reitor), ao que agradecemos de todo corazón o seu rigor nas explicacións e a amizade que nos mostrou en todo momento. Despois asistimos á Santa Misa, concelebrada polos nosos curas, coa lectura feita polo compañeiro Sucasas, que demostrou que ademais de manexar maxistralmente os pinceis sabe darlle ao texto un aquel especial, e escoitamos a homilía de Luciano, que coma sempre nos fixo rememorar tempos pasados que forman parte indisoluble das nosas vivencias máis profundas.
A comida na Fonte do Rei foi inmellorable. Notouse que tiñamos padriños que nos recomendaran.
Como sempre a sobremesa foi do máis animado. Alí se recordaron unha e mil anécdotas que temos intención de recopilar. Para iso contamos co compromiso de Vicente Carballido de pór en marcha un Blog no que todos poidamos colaborar. É por iso que rogamos aos reacios a ter correo propio que o abran aínda que non sexa máis que para estar en contacto con todos nós, que o merecemos (modestia á parte.

Como adianto dalgunhas destas anécdotas, transcribo algunhas das lembradas pola zona na que eu comía - coma un cura, dos que comen ben!-. Un aperta.

A vida na aula adquiría unhas veces caracteres épicos e outras tráxico-cómicos.

1ª. Un día tocoulle a china (a chinesa) a Albino na clase do “Zocas”: Guerra Carlista. Estado do susudito interfecto: NPI.
Naquela ocasión foi Jaime Diéguez o que se atreveu a facer de José Luís Moreno. A súa pericia foi tal, que o pobre do “Zocas” volvíase tolo en adiviñar de onde procedían aquelas samaritanas voces que acudían en axuda do compañeiro en apuros. Pero os nervios sempre nos xogan malas pasadas, e a Albino atacáronlle aos oídos. Por máis que se esforzou o noso bo ventrílocuo en soplarlle quen era o xeneral do bando carlista, o pobre do Albino non se enteraba. A fe que os que estabamos arredor sufriamos tanto coma el. Por fin conseguiu captar o soplo, e mirando desafiante ao profe dixo cunha voz que parecía non querer saír da súa gorxa: “Zumalacarregi!”.
Non puidemos conter a risa. E se o “Zocas” non se botou a chorar, foi porque aínda non chegaramos ao tema da Guerra Civil, que era a súa debilidade.

2ª. Na clase de don Luís Leirado a atención era máxima. Tanto a materia como a personalidade deste profesor así o esixían.
Recordouse a seguinte anécdora, pero non o nome do protagonista (Sería o que nola contou?). Tema: O aparello dixestivo.
- Boca, farinxe, cardia, estómago, …
- Muy bien señor, siga, siga.
- O pi … , O pi … , O pi .. ?
Nisto chega aos oídos do alumno un soplo que se deixa oír pola dereita: “Pírol …”
- A pirola!
- Oh, señor, que cosas dice! Siéntese, siéntese!.

3ª. Pero se de algo pode presumir o noso curso é de contar con moitos e bos filólogos. Un deles, cursando primeiro, xa foi quen de engadirlle novas formas aos compostos do verbo sum. A moitos que coñecemos prémianos por cousas moito menos importantes.
A pregunta de como era o presente de subxuntivo do verbo possum estaba feita cunha clara mala uva evidente para alterar os primeiros postos ocupados polos pitagoríns que os ganaran en boa lide memorística.
Ao dirixir a pregunta ao primeiro desta escala de sabiondez, este quedou mudo; o segundo baixou a cabeza; o terceiro chegou a balbucir: Po …, Po …, Po … , pero de aí non saía. E así pasou co cuarto, quinto, sexto, …
Cando o profesor xa ía retirar a pregunta, un intrépido José, que pola sazón ocupaba un dos últimos postos, levantouse do seu digno asento e sen pestanexar deu a todos unha lección de seguridade en si mesmo: “Potossim, potossís, potossít, …”. Non puido rematar. A súa hortodoxia na formación deste tempo impediulle pasar a ser o líder dos chapóns, pero valeulle un alcume que, pola súa sonoridade, xa quixeramos moitos para nós.
O primeiro en utilizar este alcume foi Ramos, quen ao día seguinte se dirixiu a Iglesias cun inocente: “Potosín”, para preguntarlle algo. A reacción do noso bo José foi darlle, impasible, unha lección comprimida de toda a retrancuda filosofía galega: “Que carallo queres?”

4ª. O profe de francés, don Luís Ruíz, era unha figura muy particular. Os que temos feito a mili non atopamos entre os mandos que tivemos a ningúen co seu rigoroso carácter militar. As súas palabras cortaban. Só houbo un intrépido compañeiro capaz de pedir explicacións a unha das súas indicacións, José Silva Abuín.
Non se sabe se este compañeiro fixo a mili ou librou por pertencer á “Gloriosa”, dado que non foi posible contactar con el. Pero se a fixo, estamos seguros de que ía vacinado para soportar estoicamente a máis atroz das reprimendas que un cabo lle puidese dirixir.

5ª. De tantos e tantos profesores entrañables como recordamos, o “Xambelo” ocupa, a lo menos para algúns de nós, un dos primeiros lugares. A troques estivo de converterse no primeiro promotor eclesiástico dun astro da canción mexicana. As actuacións “a capella” de José María nas súas clases superaban con moito ao que agora se dá por chamar “Operación Triunfo”. Pero é de xustiza recoñecer que nos progresos musicais do noso artista tivo moito que ver a dirección técnica de Lozano. Por desgraza, a falta de medios fixo inviable a contratación dunha casa discográfica que fixese realidade este sono do noso inesquecible José María, que arestora percorre o Paraíso –non me cabe dúbida- nun cabalo branco coma o do seu corrido.

6ª. Botei moito de menos a presenza de Lozano nesta xuntanza, pois quería que me aclarase algúns detalles da súa estadía en París ao pouco de deixar o seminario. Menos mal que contei coa colaboración do meu xemelgo Casar (nacimos o mesmo día, mes e ano), que estivo presente no relato que na Praza de España nos fixo e xurou ser verídico o noso compañeiro máis universal e polifacético.
Como non quero alterar nada do que o noso amigo nos contou, limítome a transcribir aquel relato (e Casar non me deixará mentir).

Cheguei A París aló polo ano 66, lixeiro de equipaxe e sen máis cartos ca os necesarios para poder comer non máis alá dunha semana. O primeiro que me chamou a atención foi comprobar o mal que falaban aqueles condenados. Nada que ver tiña a súa pronunciación coa que tan maxistralmente nos ensinara don Luís Ruíz. Salvoume o feito de atoparme cun home de Vimianzo que se compadeceu da miña situación e díxome que se quería ter fonda gratis el sabía dunha señora disposta a botarme unha man. O que eu non sospeitabe era que esta última expresión non era metafórica! Aceptei encantado e pedinlle a dirección,.
Chamei algo nervioso e abriume unha muller duns corenta anos, ben parecida e moi acolledora. Díxome que se chamaba Angelique, que tiña unha filla de dezaoito chamada Mireille e que o seu marido andaba navegando e case non paraba na casa.
Mostroume a miña habitación, e con relación aos cartos dixo que xa falariamos.
A nosa amizade e compenetración foi crecendo e crecendo, e ao pouco tempo deixei de usar o leito que me cedera de maneira tan altruísta.
Todo ía ben - moi ben diría eu- ata que un día Mireille, que como o seu nome indica era moi observadora, entrou na habitación da súa nai sen chamar. Eu vireime rapidamente cara a parede para ocultar as miñas partes pudendas, pero foi inútil. Mirou á súa nai sen inmutarse dixo con ollos luxuriosos: C’est la vie!
Despois dun intre, que para min fíxoseme eterno, as nai efilla puxéronse a falar endiañadamente rápido. Apenas entendín nada do que dicían, pero as súas miradas cara min non me presaxiaban nada bo.
- Le matin pour toi, l’après-midi pour moi, et le soir pour … les deux!
A partir daquel día a miña estancia naquela casa foi un inferno. Comía e comía, pero cada vez pesaba menos, polo quee cheguei a temer pola miña saúde.
Un día volveu o home de Angelique, ao que o meu amor parisién lle chamou “Epú”, aínda que non sei se este era o seu verdadeiro nome. “Epú” decatouse pronto de que alí sucedía algo raro: Só sei que cando volvín á casa pola noite, tiña as miñas cousas ciscadas polas escaleiras e que, apoiada na porta, unha escopeta de caza parecía apuntar, non a ningún dos meus ollos oftalmolóxicos, senón máis abaixo!. Non me parei a despedirme e saín correndo.

PD. Xa dixen que non respondo da veracidade de todos os feitos narrados, pero o que si podo asegurar e que non engadín nin suprimín nada do que aquel día nos contou Lozano na Praza Maior de Lugo.

Semana Santa

2011-04-22T19:31:00.000+02:00

Que aburrida era a Semana Santa, con tanto oficio e tanta catedral. Cando empezaron a dar as vacacións eran despois para que na semana puideramos ír a todo, ata a algunhas procesións en fileiras (cando as rapazas nos dicían: pelo corto y cara de burro, seminarista seguro). Os que cantaban ben aínda pasaban algo mellor o tempo. Como se podería pasar na igrexa na que estaba esta curiosa peza do coro: un xabarín tocando a gaita. Está na provincia de Girona, onde puidemos comprobar que todos os oficios son en catalán, alí Deus non fala case só castelán.

Cortiñas

2011-04-15T10:44:00.000+02:00

Saúdos para o compañeiro de estudos Antonio Cortiñas que hoxe podemos ver en La Voz de Galicia (edición de Lemos) explicando como evitar que os amigos do alleo nos dean a lata

Xosé Alvilares

2011-04-09T08:55:00.001+02:00

A este crego contestatario non o traían ao Seminario dar conferencias nos tempos de Ona de Echave, xa se armara unha boa por traeren o Padre Silva de Ourense, se entrase Alvilares, mi madriña! E tal e como escribe... hoxe tampouco creo que o leven moito polo Seminario: «Da man de Carrasco Rouco, a Igrexa de Lugo regresa ao pasado». Ver artigo completo

Xantar (8)

2011-04-08T23:24:00.002+02:00

Parece que Alvelo ten moi clara a cousa que lle está a contar a Guerra

Dedicado aos da Escola

2011-04-01T16:18:00.000+02:00

O manípulo

2011-03-28T21:13:00.000+02:00

Pide un blogueiro que se poña foto do manípulo.

Aquí poden ver un blog en se fala ben do asunto

E aquí un resumo na Wikipedia

Nome do cinto

2011-03-27T22:23:00.000+02:00

Seguro que todo exseminarista lembra o nome deste cinto que usaban os curas

Chegou a primavera a Bueu

2011-03-23T22:27:00.000+01:00

Un exseminarista mándanos estas fotos primaverais. Di que o tulipan foi traído da mesma Holanda e que as flores son de mirabel. Así era como dicían no Seminario que era a vocación, había que coidala coma unha flor

Día do Seminario

2011-03-19T08:27:00.000+01:00

San José, era o Día do Seminario, que ben se comía!!!!!!!!!!!!!!!!

Nova poesía de Pedro J. Rovira

2011-03-10T16:47:00.000+01:00

A bolbereta retratada por José Luis Álvarez Qunintana (entrada do día 2 neste blog) inspiroulle a Pedro este texto. O xestor deste blog non ten máis ca agradecemento para os exseminaristas que publican aquí os seus textos. Velaí o texto:

Ao vir do colexio pola rúa Cordieiro vin unha bolboreta que voaba desorientada entre as máquinas que unha vez máis removen o alcatrán en busca, quizais, das ferramentas que deixaron esquecidas a última vez que abriron esta mesma rúa.

Seguina coa mirada e, aínda que estiven a un tris de dar cos meus ósos nunha das fochancas estratéxicamente distribuídas para cazar viandantes protestóns coma min, fun capaz de rimar estas palabras que expresan o que a súa contemplación me inspirou.

Bolboreta
Nun mundo no que só se ve porcallada, cada olliño das túas ás é unha fiestra aberta á esperanza.

Voa, voa, bolboreta,
limpa o mundo coas túas ás.
Os olliños que despregas
que non deixen de alumar.

Arco da vella voante,
que chuchas o mel do mar,
dálles sal ás nosas vidas,
pois no mundo non o hai.

Moneca de tantas cores
que ao verte faime soñar,
voa, voa lixeiriña,
non me fagas espertar.

Cando soño que son libre,
eu tamén teño unhas ás,
pero ao espertar, bolboreta,
as cadeas voltan xa.

Cando te vexo nas flores
en cobizoso libar,
penso que libas os zumes
que me porán liberar.

Voa, voa, bolboreta,
limpa o mundo coas túas ás.

Pedro J. Rovira

O torno do comedor

2011-03-06T20:20:00.000+01:00

No comedor tiñamos que nos comunicar coas cociñeiras polo torno aquel xiratorio, igual cós dos conventos de clausura. E el que pecado podía ter o ver a cociñeira? No vello convento de Santa Clara, en Coimbra, aínda se conserva o buraco na parede para o torno (véxase o furado no que asentaba). Eramos coma monxas de clausura.

Chegou a primavera a Madrid?

2011-02-28T22:30:00.000+01:00

José Luis Álvarez Quintana mándanos fotos da chegada da primavera á súa horta, que bolboretiña máis xeitosa! (Volvoreta de aliñas douradas, que dicía Curros Enríquez)

Cambio de estilo, por Pedro J. Rovira

2011-02-27T13:00:00.001+01:00

COMPAÑEIRISMO

Se de algo foi boa escola o Seminario é de amizade. Nos diferentes camiños polos que a vida nos levou a cada un de nós, entablamos relacións con moita e moi diversa xente. Xente xenerosa e xente cobizosa, xente nobre e xente ruín, xente leda e xente coa perpetua marca da dor nas súas faccións. Pero a toda esa xente faltáballe algo que só atopamos naqueles amigos de verdade cos que compartimos algo que con ninguén outro compartimos: a nosa infancia.
É unha amizade íntima, que non precisa de definicións. É o sorrisoa que che sae de dentro ao ver aquel compañeiro que levas tanto tempo sen ver e aparece na reunión cun “Ola, amigos!”.

A amizade:

Corazóns que latexan ao unísono
cando a vida os golpea e os maltrata.
Corazóns que se senten sempre unidos,
na ledicia ou na dor que os abafa.

Miradas que traspasan o tempo e o espazo
para estar co amigo que as agarda.
Miradas cómplices, que o comparten todo,
e a cambio non esperan do outro nada.

Ter un un amigo é ser dúas veces un.
É vivir dúas vidas dunha vegada.
Ter un amigo, amigo, ti o sabes,
é terte a ti.
Grazas!

Pedro J. Rovira

Outra interesante lembranza de Pedro Rovira

2011-02-20T15:24:00.000+01:00

MEMORIAS DOUTRO SEMINARISTA EN LUGO

O paso a 4º foi todo un acontecemento. O noso dormitorio pasaba á parte do edificio que daba á rúa Aguirre. Era máis pequeno e daba a impresión de máis familiar. Pero a pesar diso os meus insomnios non melloraban.
Moitas noites, unha ou dúas horas despois de deitarnos, comecei a escoitar un renxer moi estraño, que unhas veces parecía compasado e outras mesturábase con outros renxeres que procedían do outro extremo do dormitorio.
Ao non atoparlle explicación lóxica a aquel fenómeno, atribuínllo a algún meigallo que o demo puxera alí para martirizarnos. Pero debía de tratarse dun meigallo que lle tiña medo ao superior que durmía no biombo situado en medio da sá, pois cando este abría despaciño a porta, ían desaparecendo os diabólicos tremores.
E así pasaba eu as miñas noites coma testemuña involuntaria de todo o que acontecía por alí.
Recordo que un día primaveral no que saïamos de paseo ao Parque, cruzámonos cun grupo de rapazas que tamén deberían querer disfrutar daqueles primeiros raios solares e xa se puxeran roupa case que estival. Nunha das involuntarias miradas que sen querer lles botei, vin a faldra máis curta que nunca crin que existira. Aquela noite, o malvado meigallo tamén se apoderou da miña cama.
Ao día seguinte, antes da misa, produciuse por primeira vez que eu recorde overbooking diante dos confesionarios o que obrigou a botar man dos curas que estaban de retén para atender a tanto penitente.
O que máis me estrañou foi o cabreo do Padre Espiritual ante un feito que eu crin que lle ía satisfacer. Xa quixeran moitos curas ter ese número de confesións nunha mesma mañá.
A plática debeu de ser terrorífica a xulgar pola cara que puñan os meus compañeiros. Eu hei de recoñecer que o sono me tiña bastante collido e só cheguei a entender que o cura xa lle puxera nome a aquel meigallo: O Maligno.
As consecuencias non se fixeron esperar. Dende aquela noite desatouse unha estudada batida para dar co Maligno e os seus acólitos. O rector debeu de pedir reforzos ao bispado, pois polas noites contei ata catro sombras negras cun circuliño branco no medio que se movían sixilosamente. Ante tal despregamento de tropas, ningún meigallo se atreveu a volver a facer nin chío.
Pasados os anos funme decatando que a miña inocencia me impedira coñecer a realidade que agora comprendo. Pero aínda hai algo que non chego a explicarme: por que estivo tanto tempo castigado o compañeiro ao que o doutor Nogueira lle tivera que vendar a man por unha escordadura?

Pedro X. Rovira

Pedro Rovira: Memorias I

2011-02-19T19:20:00.002+01:00

MEMORIAS DOUTRO SEMINARISTA EN LUGO. Capítulo I:

A Pobra do Brollón é o primeiro recordo nidio da miña nenez. Despois entereime de que nacera no País Vasco, pero de alí a penas me quedan lembranzas. A miña única escola foi a casa, e despois o Seminario de Lugo.
Por que ingresei medio mes máis tarde que os demais, xa mediado o mes de setembro de 1956, é algo que só anos máis tarde me aclarou a miña nai. O caso é que o día do meu ingreso no “instituto dos pobres” decidiron aloxarme nunha habitación do Seminario Maior, onde fun rei por un día. Pero ao día seguinte xa se me asignou unha cama entre as máis de cen que ocupaban os meus novos compañeiros no terceiro andar do edificio principal do Seminario Menor.
Naquela primeira noite en colectividade sentinme un ser tan estrano, que cando anos despois lin a Kafka, o seus personaxes perecéronme arquetipos de racionalidade.
Recordo que a miña cama estaba entre a de Bolaño e a de Suso. Soñaban en alto. Un debía pasalo moi ben, pero o outro agoniaba. Para completar o cadro, dunha especie de biombo saíu unha figura negra por fóra e por dentro que me mirou coma se fose un becho raro e díxome en ton pouco amigable que tiña que durmir, coma se a miña vixilia fose intencionada! Anos máis tarde comprobei que aquel ser tamén tiña corazón.
A hora de erguerse chegou por fin. Nunca crin que puidesen existir calzóns tan variopintos. Da cama aos lavabos corridos celebrábanse carreiras que nunha pista houbesen conseguido marcas nada despreciables. A min, como era de supoñer, tocoume a última tanda.
Despois veu a misa e a continuación o almorzo. O menú diario era unha taza de cascarilla, cuxa composición era un segredo tan gardado coma o da mesmiña cocacola.
A xornada escolar comezaba no salón, termo que no seminario era monosémico: o salón era o salón, e non existía ningún outro concepto asociado a esta palabra.
Asustado como estaba, preguntei a Bolaño que había que estudar para ese día. E como amigo e veciño de cama que era díxomo: Tes que estudar isto. Aproveitando un dos poucos depistes do “superior”, que nos vixiaba coma se fósemos presos de guerra, pasoume unha nota que me deixou abraiado Pero o meu amor propio estaba disposto a superar calquera clase de probas para demostrar a miña valía.
Cumpríndose a inexorable ley de Murphy -aínda que non sei se xa nacera este paladín do optimismo-, don Xesús dixo sorrindo: “Imos coñecer a voz do noso novo compañeiro. Sabe vostede o esquema? ” Nunca presumín de ser o neno mellor “dotado”, pero pola inmensidade que sentín na gorxa naquel intre, pareceume que a natureza tiña sido abondosamente xenerosa comigo. Respirei a fondo. Vía a nota que me pasara Bolaño coma se a tivese escrita mesmo diante miña. Si, señor, respondín cunha voz que semellaba proceder de varios pupitres máis atrás: “Navaacam xaedae aba”.
Don Xesús Abelleira tiña sona de ser un cura guapo. Pero a cara que se lle puso ao escoitarme sería unha peza moi cotizada nos mellores museos de terror que din que hai polo mundo. Por fortuna para min, creo que aquel día o bo do señor tiña algún pecado –posiblemente de gula- que expiar, pois tragou cuspe e pediume con ton resignado que lle explicase a que viña aquela adacadabrante frase. Dixen no meu descargo que a nota ma pasara Bolaño, e o pobre tivo que saír a xustificarse, coma se fose o culpable do que eu respondera. Coa súa innata pose académica e innegable rexistro da montaña luguesa explicoulle que realmente o que me tiña pasado era o esquema do singular da primeira declinación: N. –a, V. –a, Ac. –am, X. –ae. D. –ae, Ab- a.
Por raro que pareza, aquela anécdota granxeoume o aprezo de compañeiros e profesores, aínda que estes, ao cruzarse comigo polos corredores, sorrían dun xeito moi sospeitoso e mirábanme coma se dun extraterrestre se tratase.

Dígocho en galego

2011-02-19T12:48:00.001+01:00

Ese é o título do disco da Lucía do Incio, a mesma que acaba de gañar a final para ir a Eurovisión polo voto do público. Esta é o contrario desa outra galega? que no GH se avergoña da fala na que nos entendiamos no Seminario a maioría de nós. Se as mulleres puideran ser curas e se o Castiñeira vivise e se Lucía fose para o Seminario seguro que sería da Schola Camtorum (que será máis posible, que resucite o Castiñeira ou que as mulleres sexan curas?). Velaí queda cantando:

As novas Misións

2011-02-17T21:59:00.002+01:00

Quen sexa o autor desta viñeta ten ben sentido do humor

Eurovisión e a Lucía do Incio

2011-02-11T16:09:00.001+01:00

Todos lembramos cando nos xantares lían algunha noticias, coma a da Guerra en Israel e nós aplaudimos e levamos unha bronca por aplaudirmos a unha guerra. Nós aplaudiamos aos israelitas que eran o buenos na Historia Sagrada contra os árabes que eran os malos na Reconquista.

Tamén un día nos dixeron que Massiel gañara Eurovisión, non sabiamos moito de que se trataba que non viamos tal programa nin outro que non fora o Real Madrid. Hoxe unha luguesa coma nós tentará chegar á final para a Eurovisión, así tque odos os ex-seminaristas de Lugo temos que apoiala... gástense uns euros votando por ela, non sexan agarrados!

Cando saiamos de paseo

2011-02-10T19:09:00.002+01:00

Quen nos dera esta ponte acabada de inaugurar cando saimaos de paseo nos anos sesenta!

Seguen as historias de Pedro Rovira

2011-02-05T20:32:00.000+01:00

“BATALLIÑAS”

Sempre fun moi desleixado.
Cando me comunicaron que tiña que incorporarme a filas de inmediato, crin que o mundo se me botaba enriba.
Os primeiros días no cuartel de intrución foron un inferno para min. E nese inferno, a preparación para os desfiles militares, o inferno dos infernos.
Cando o meu cabo ordenou con ton conminatorio: “Paso lixeiro”, eu, que quería demostrar a miña valía e pericia, asociando “lixeiro” con livián, pequeño, púxenme a andar de vagar, mentras que aos demais a orde fíxolles iniciar unha carreira coma se fosen almas que levase o diaño.
A miña filolóxica interpretación non debeu de satisfacer ao cabo, pois dirixíndose a min moi cabreado preguntoume se era tonto ou se quería cachondearme del. Ao que respostei, acolloado como estaba, que non lle podía responder a iso, xa que no meu título de licenciado en Filoloxía hispánica non se acraraba tal cuestión.
Pero estaba visto que non era o meu día, pois naquel intre presentouse “O Can”, o sarxento, que con tan só corenta e seis anos xa accedera a tan elevado rango militar, e interesouse polo motivo do cabreo do cabo –que aínda era máis novo ca el!
- Que carallo pasa eiquí ? (subzona meridional da zona central da dialectoloxía do galego – pensei ao oílo).
- Pois mire, meu sarxento. Este recruta di que “lixeiro” quere dicir “de vagar”, e eu estou a lle explicar científicamente, dado que é un home estudado, que “lixeiro” significa “a toda hostia”. E nesas estamos.
- Xa vexo –dixo cun ton que me pareceu sospeitosamente apacibre- que sodes dous ignorantes. Nos estudos superiores que tiven que facer para chegar ao alto grao militar que ostento aprendín, entre outras moitas cousas que vós non entenderiades, que o termo “lixeiro” é un termo “polémico”, é dicir, unha palabra que pode significar o que …, o que …. Ben, o que a cada quen lle saia do carallo! Por iso vos ordeno que vaiades de inmediato os dous á cantina e que vos poñan uns cubatas “lixeiros” de xenebra, a ver se así vos desasnades un pouco. Ar!
Cumprindo co undécimo mandamento da Lei de Deus –na mili mandan galóns, e non collóns- fomos á cantina e, coma bos miltares que pretendiamos ser, cumprimos unha, outra, e outras moitas veces máis con aquela orde do Can.
Entón dinme conta por primeira vez da sorte que tivera ao denegárseme a licenza por estudos para retrasar o ingreso na mili. A comprensión e cariño que dende aquela me mostrou o meu cabo resarcíronme de todos os malos momentos que ata aquel día tiña pasado.

N.B.: Por se acaso hai malas interpretacións, advirto que só a primeira parte da anécdota é autobiografica!!!

Pedro J. Rovira Magariños

Outra historia de Pedro Rovida

2011-02-04T23:23:00.000+01:00

O RESTAURADOR DE LENDAS

Toda obra de arte componse dun obxecto real (cadro, estatua, texto ou retrato da moza máis impoñente do pobo) e un elemento subxectivo que quen a percibe lle engade.
Así, por exemplo, se a Venus de Milo “poñía” aos miloneses era porque daquela esa clase de curvas era a que todo bo piloto quería superar, e en cambio hoxe non sería contratada nin pola máis cutre das pasarelas de moda.
Algo parecido ocorre cos contos e coa ensinanza moral que deles se desprende. Aínda que o texto permaneza igual, a interpretación que se fai da súa literalidade, pasados os anos, xa non é a mesma. Por exemplo, ninguén pode supoñer que hoxe os nosos rapaces ou rapazas asocien a felicidade co feito de comer perdices, senón con outras esquisiteces inimaxinábeis na época en que foi dadactado o conto.
É por iso que creo necesario modernizalos, para o que expoño o seguinte exemplo.

A PRINCESIÑA CELIBATA

Hai moitos, moitísimos anos –para ser máis precisos, un mogollón de anos– vivía un rei viúvo coa súa única filla, a princesiña Xenoveva, nun palacio construído en solo non urbanizable, pero que contaba coa aprobación monárquico-municipal, e polo tanto libre de calquera sospeita de “cofeito”.
O tempo trancorría apracible naquel pequeno reino, … pero transcorría.
Cando o rei se decatou de que a súa nena xa cumprira os vinte e cinco anos, díxolle no ton solemne en que din os pais estas cousas:
- Xenoveviña, filla, ti es a rapaza máis preciosa do reino e creo que xa vai sendo hora de que atopes un bo marido para asegurar a nosa descendencia. Mira que estas cousas levan o seu tempo e despois todos son apuros.
Pero a filla respondeulle moi segura de si mesma:
- Mira, papá, eu só casarei cando encontre un home que cumpra todas as condicións que eu esixo a quen queira terme en exclusiva, pois non hai cousa que máis me … “embarace” -o seu mestre ensináralle a empregar eufemismos, e cando lle daba tempo a recapacitar facíao- que despois de pasar polo coñazo –aquí non lle deu tempo a recapacitar- dos preparativos dunha voda, resulte que tes por marido a un lacazán, ou algo peor.
O pai quedou preocupado polas esixencias da súa filla, pois coñecía a todos os principes casadeiros dos arredores e todos coxeaban dalgún pé, pero decidiu darlle tempo ao tempo.
Pero os anos pasaban e Xenoveva non daba mostras de querer casar, polo que o pai volveu á carga:
- Xenoveviña, filla, aínda non atopaches a alguén digno de ser o teu esposo?
- Pois non, papá, respondeu ela. O que non é feo é efeminado, o que non é parvo de todo non ten un maravedí e o que non é nin tonto nin pobre, pois fáltalle o aquel necesario para asegurar o que ti queres que eu asegure para o teu reino. Así que por agora prefiro seguir celibata.
Esta conversa repetiuse unha e outra vez e sempre coa mesma resposta por parte da princesiña.
Pero cando a nosa insoportable Xenoveva – “tonta de los cojones” que diría o alcalde de Xetafe se dunha votante do PP se tratase- superou a fatídica liña da corentena, sucedeu que o seu pai enfermou gravemente, e entón decidiu explotar a súa condición de moriturus para ver se así convencía dunha puñetera vez á súa filla.
- Xenoveviña, filla -dixo cun fío de voz-. Ves que vou morrer e non quererás que me leve ao outro mundo esta anguria de verte soa na vida e sen un herdeiro ao que deixar o noso reino. Prométeme que vas deixar de lado as túas excesivas esixencias e vaste conformar cun marido estándar, coas súas cousas boas e cos seus defectos.
Xenovena, ao ver que o seu pai estaba nas últimas, conmoveuse e díxolle cos ollos cheos de sinxelas bágoas:
- Meu benqueridiño paiciño, non quero que morras sen coñecer o meu segredo e a verdadeira razón pola que non quixen casar a pesares da túa insistencia. Mira, dende noviña levo pasándome pola pedra a todo becho vivinte do teu reino que levara pantalóns: soldados, cabaleiros, servintes, o xardiñeiro, … Incluso, un día en que non había nin unha rata máis en palacio, chegoulle a súa oportunidade ao vello Milord, o embaixador da súa Graciosa Maxestade Británica, ao que aquela inesperada aventura levouno a unha embaixada do máis aló in secula seculorum. Como comprenderás, con este panorama, non ía restrinxir a miña realización coma persoa a un só home, a non ser que atopase a alguén que estivese tan bo coma Brad Pitt, alguén coa intelixencia do físico ese que anda en cadeira de rodas, pero que din que coñece ata os buratos máis negros do universo, alguén cunha conta bancaria coma a de Amancio Ortega ou, ao menos, algún conselleiro da Xunta, … amén de ter outra cousa que por respec
to ao teu estado non menciono.
Ao ouvir tal confesión, os ollos do vello pareceron querer adiantarse ao resto do corpo a saír desta vida, as súas sobrecellas arqueáronse coma se quixesen remedar a ZP, e así finou.

MORALEXA: Se tes algún segredo importante que contarlle ao teu pai, non esperes a que estea nas últimas para dicirllo. Vaillo soltando pouco a pouco, iso si, e así evitarás esceas tan dramáticas como as aquí relatadas.

N.B.: Por exemplo, se eu fose a princesiña Xenoveva, diríalle ao meu pai despois da miña primeira experiencia: Oe, papá, hoxe saín pasear cun dos teus cabaleiros, e portouse moi ben comigo. Gustaríame que lle deses unha recompensa polas súas atencións.
E faría o mesmo coas seguintes atencións que me fosen prestando. Desta maneira conseguiría que o meu pai, despois de ter que dar a noninxentésima nonaxésima primeira recompensa, se fose decatando pouco a pouco de que algo raro pasaba coa súa filla, e ao mesmo tempo aseguraríame os servizos futuros dos premiados, no caso de ter que repetir cos mesmos por falta de censo municipal.
Nota do autor:
Como os meus avezados lectores -ti e algún sufridor máis- terán observado, os personaxes mencionados nesta historia non son, evidentemente, os que Xenoveva lle citou ao seu pai, pero permitinme esta licenza para darlle máis actualidade ao relato.

Pedro X. Rovira Magariños

Foto de seminaristas de Lugo de 1963

2011-01-28T21:51:00.000+01:00

Aínda non chegaramos nós. Foto en La Voz de Galicia

Baldomero Pestana e Polín

2011-01-23T11:52:00.001+01:00

No Xornal de Galicia do 23-01-2011 vén un especial sobre o artista Baldomero Pestana (podemos informarnos ben sobre el na súa páxina web). A agradable sorpresa foi ver quen é o familiar co que convive, é nada menos que o noso compañeiro de Seminario Antonio Polín (o que todos os anos traballa para organizar a o xantar de nadal). Di o xornal que Baldomero Pestana fotografou aos grandes xenios das letras coma García Márquez ou Vargas LLosa e que os seus debuxos están nos principais museos do mundo. Que saiba Polín que desde agora Baldomero Pestanta vai ser o fotógrafo e debuxante preferido deste blog.

Para ir preparando o día da Paz

2011-01-20T16:49:00.002+01:00

No noso curso sempre sentaban xuntos Guerra (AGonzalezGuerra) e Paz (JGonzálezPaz), curioso. Pedro J. Rovira Magariños, exseminarista e seguidor do blog envíanos o que hoxe contruíron na súa clase (moi bonito, por certo, parabéns para os rapaces/as)

U-LA PAZ?

Paz,
de nome tan curto e tan fermoso,
por que gardas silencio?
Non ves acaso tantos nenos rebentados,
minas asasinas, horror humano?
Onde estabas cando isto sucedía?
Quen te acalou?
Quen te ten sometida ao seu engano?
Loita pola túa liberdade.
Libérate dos ferros que enfeitizan.
Volve a enxendrar unha nova primavera,
e non tardes, que este tempo non espera.
O mundo está orfo de bondade,
sen amor, sen futuro , … condenado.
Demorando o teu voltar, será xa tarde.
E a pouco que te vaias retrasando,
moitos homes morrerán.
Nenos felices e mulleres liberadas só serán recordo do pasado.
A terra será tobo doutros seres que xa nunca voltarán a ser humanos.
Ven.

Xantar (8)

2011-01-17T10:04:00.000+01:00

Cuñarro e Polín semellan moi interesados na conversa o primeiro sábado de nadal pasado (fotoQuintana)

Ou Segho ou Ghoda

2011-01-15T20:28:00.003+01:00

Agradecemos a don Pedro J. Rovira Magariños esta historia que nos envía hoxe:

Verídico: Sucedeume hoxe, 15 de xaneiro de 2011, ás doce da mañá, neste reino do seseo e da gheada, onde “sejo” quere decir cego, e “joda” quere dicir … ben, “joda” conserva o seu valor universal.
Ao chegar un pouco adiado á igrexa de San Xián de Artes para asistir a un funeral da nai dun coñecido, non atopei onde aparcar, polo que me metín por un camiño que hai máis abaixo desta igrexa.
Ao rematar o acto relixioso, dirixinme ao lugar no que milagrosamente conseguira meter o coche e pregunteille a un paisano que pasaba a pé cara á súa casa onde ía parar aquel camiño. Levou a man á cabeza e, despois de pensalo moito, respondeume nun ton que a min me soou retranqueiro: “Se colle pola dereita, levarao a Segho, e … se colle pola esquerda, a Ghoda. Eu precisamente vivo un pouco máis aló, en Ghodín”.
Abraiado pola transcendencia que podía ter a decisión que tomase fronte a tal dilema, optei por unha terceira vía –nunca mellor dito: dar a volta naquel estreito camiño, a pesar das miñas limitacións circulatorias, pois calquera das outras dúas opcións poría en perigo, a lo menos, un dos meus ollos.
Recordando a escena, lémbrome de que aquel home me miraba dun xeito un tanto sospeitoso, que eu achaquei entón ao meu azoramento por saír daquel atranco, pero que agora me fai andar máis preto, pois o propio nome do lugar no que vivía o meu informador faime sospeitar que alguén non tomou as precaucións tomadas por min.
Cando cheguei a Riveira informeime de xente ben sabida de que tanto Segho como Ghoda como Ghodín son tres lugares reais aos que leva ese camiño…
E cando mo dixeron, respirei aliviado!

Foto de Artes cortesía de TurGalicia

Os campamentos da Oje na Devesa

2011-01-14T17:27:00.002+01:00

Que ben o pasamos aqueles dous veráns no campamento da OJE na Devesa, alí coñecemos esa marabilla de praia das Catedrais que non ten outra igual coa que comparar (neste vídeo vese ben, loce coa música de Juan Pardo). E en que ano sería?

Xantar (7)

2011-01-13T22:11:00.000+01:00

Animada conversa no Xantar de decembro: Mourelo, Vázquez, Rodríguez, Polín

Profesorado

2011-01-11T16:18:00.002+01:00

Naquel Seminario dos 60 había de todo entre o profesorado. Xa falamos outro día de don Xosé Díaz, autor dun dicionario latino-galego, algún día falaremos de don Nicandro Ares, hoxe un dos mellores expertos na procedencia dos nomes de lugar en Galicia ou de don Alejandro Pin, coas súas innovacións. Hoxe tócalle a don Jaime Delgado e a súa paixón pola historia, non tiña inconveniente en poñer 11 ou 12 na nota dos que poñían máis do que viña nos libros e conseguiu que unha morea de xente coleccionase cromos de historia para un álbum, seguro que algún aínda o conserva na casa. En honor a el vai este vídeo do Castro.

O cura que se retirou

2011-01-09T09:25:00.001+01:00

A un cura estaban a facerlle a súa cea de despedida por 25 anos de traballo nunha Parroquia. Un político membro da comunidade foi convidado para dar un breve discurso. Como o político tardaba en chegar, o padre decidiu dicir unhas palabras el mesmo para encher o tempo:

-A miña primeira impresión da Parroquia tívena coa primeira confesión que me tocou escoitar. Pensei que me enviara o Bispo a un lugar terrible, xa que a primeira persoa que confesou díxome que roubara un televisor, que lles roubou diñeiro aos seus pais, roubara tamén na empresa onde traballaba, ademais de ter aventuras sexuais coa muller do seu xefe. Tamén en ocasións se dedicaba ao tráfico e á venda de drogas. E para finalizar, confesou que lle transmitiu unha enfermidade venérea á súa propia irmá. Quedei asombrado, escandalizado e asustadísimo... Pero cando transcorreu un tempo, fun coñecendo máis á xente e vin que non eran todos así, vin unha parroquia chea de xente responsable, con valores, comprometida coa súa fe. E así vivín os 25 anos máis marabillosos do meu sacerdocio'.

Xustamente neste momento chegou o político, polo que se lle deu a palabra. Por suposto, pediu desculpas por chegar tarde e empezou a falar dicindo:
-Nunca vou esquecer o primeiro día que chegou o Padre á nosa Parroquia... de feito, tiven a honra de ser o primeiro que confesou con el...
MORALINA: hai que ser puntuais, como dicía o protagonista de O seminarista, de Rubem Fonseca.

Acabouse o fumar nos xantares

2011-01-08T09:54:00.000+01:00

Segundo a nova lei en España non se pode fumar nos restaurantes. Así que se acabou o botar un cigarro ou un xaruto no xantar anual que tan ben lles prestaba a algúns compañeiros, agora terán que saír fóra. O curioso do caso é como os medios de comunicación da dereita española están chamando á insubmisión e reclamando os dereitos da xente. Cando resulta que foi a dereita católica a primeira en impoñer a prohibición de fumar desde sempre. Porque, amigos ex-seminaristas, lembrades vós que se puidese fumar nas igrexas e catedrais algunha vez... cando se fumaba en hospitais, bares, facultades, seminarios... Así que a dereita nacional católica o que ten que facer é deixar fumar nas igrexas, nas catedrais, nas capelas, nos mosteiros. Medrarían os fieles, a que sí?

(na foto Vicente, Valín, Jaime)

Agasallo de Reis de José Luís Álvarez Quintana para os lectores/as do blog

2011-01-05T21:42:00.001+01:00

INVERNO EN 2010

(POR SE OS AMIGOS FOSEN NECESARIOS)

Chove,

non importa, se é inverno

e as mans topan cos petos.

Se o silencio se cobre de palabras

e os ollos se abrigan de miradas.

Se mañá segue sendo logo,

se te agardan sentados na beirarrúa

aínda que chegues máis tarde,

xa de noite, empapado de sombra

e despois das doce sen un bico.

Chove,

apagáronse as luces do xúbilo,

as grilandas serpeaban na lama

e a orquestra esváese na nube do café.

Non se ven as coristas de vermello,

o solista de charón e as mans inquedas

enterra o seu chapeu branco,

o home vello do saxo vello

escóndeo no estoxo de cartón

e afástase coxeando desacompasado.

Chove,

chegou mentres soñabamos entretidos.

Os nosos fillos durmían pola mañá,

como os mariñeiros coas redes acuguladas,

sen saber que a mar non é previsible.

Onte repartiámonos futuro

pero hoxe non chegou, mañá está pechado

e logo anuncian néboa ou quizais sexa un erro.

Chove,

non importa, se os vosos nomes

florecen cando abro as mans,

se detrás dos meus zapatos rotos

sempre quedan camiños compartidos ou,

sinxelamente, podo seguir as vosas pegadas

para acadar o regreso á casa.

Non importa,

chove e non importa;

estaremos atentos por se un día,

talvez non sexa necesario, pero un día

nos chamen a destempo

cando menos o esteamos esperando,

e saberemos abrir todas as portas

ata que chegue de novo o arco da vella.

XL FERREIRO

O seminarista

2011-01-01T16:23:00.002+01:00

(entrada dedicada aos seguidores brasileiros deste blog)

Rubem Fonseca, un dos grandes da literatura brasileira, publicou unha novela curta, que se le dun tirón, publicada en Portugal por Sextante Editora e distrubuída en Galicia por Biblos. E acáelle moi ben aos lectores deste blog porque o protagonista tamén é un ex-seminarista que mete nas conversas continuamente frases en latín, orgulloso do seu pasado no Seminario e que garda amizades para sempre forxadas na estadía cos curas. É un home moi sensible cos animais, capaz de devolver unha chicharra desde a súa cama a unha árbore da rúa, un grande lector de poesía. O problema é o seu oficio, é un asasino profesional (e non é o único, na obra hai máis ex-seminaristas asasinos), pero que ten reparo en matar mulleres, algo lle debeu quedar do seu paso polo seminario. Hai un momento en que di: todo ex-seminarista é puntual; el será certo? Novela obrigada para xente que pasase polo seminario e poida ler en portugués.

2011

2010-12-31T20:31:00.000+01:00

Paz

Unión

Alegrías

Esperanzas Amizade

Éxitos Amor Realizacións

Respecto Harmonía Forza Solidariedade

Felicidade Cordialidade Confraternidade Prosperidade

Sorrisos Sabedoría Memoria Igualdade

Soberanía Liberdade Sinceridade

Fraternidade Equilibrio

Dignidade

2011

Vello lavadoiro de Trasar

2010-12-25T11:35:00.003+01:00

Nesta puza das hortas de Trasar de Carballo (foto de hoxe) moita roupiña de seminarista se lavou. Houbo un tempo que no lugar había uns 8 rapaces no Seminario. Metiamos a roupa suxa nunha bolsa, metíanse logo as bolsas noutro saco grande. O Machote levaba o saco á Directa. Os nosos pais turnábanse para recoller o saco na Barrela. As roupiñas lavábanse nesta puza. Xa secas volvían ás bolsas. Das bolsas ao saco, nova quenda para as levar á Directa. E nós recolliamos a roupa lavadiña na Portería. Toda unha industria. Ah, e no medio da roupa ás veces as mamás mandaban algún matute, unhas letras de agarimo. Todo cumpría.

Ben seguro que mentres as nosas nais lavaban tamén contaban algún conto ou criticaban a algunha ausente. Se estas pedras falaran!

Xantar 6: Boas festas

2010-12-22T20:42:00.003+01:00

Coa foto de Jaime, o Presidente por aclamación dos condiscípulos seminaristas, desexámos felices festas de inverno a calquera visitante deste blog estivese ou non nun Seminario (fotoQuintana)

Xantar 5

2010-12-20T09:59:00.002+01:00

Carlos e Pedro (FotoQuintana)

Xantar 4

2010-12-18T09:30:00.001+01:00

Cidre e Méndez Costa (FotoQuintana)