Xantar 4

Cidre e Méndez Costa (FotoQuintana)

Xantar 3

Taboada Rodríguez e Mourelo (FotoQuintana)

Xantar 2

Senra e R. Lorenzo no xantar (fotoQuintana)

Xantar 1

Este ano veu Rico por primera vez, aquí está con Vicente, Penalonga e Rouco (fotoQuintana)

Aprendendo en latín

Quen nos dera a nós un Padre Sarmiento coma este

Preciosa muralla

Cantos paseos demos pola muralla nos tempos de seminaristas

A Muralla Co-Habitada from José Reigosa on Vimeo.

Os curas en internet

Vén un artigo na prensa sobre iso.

Cando se vai adaptar a igrexa aos tempos? Podes facer a declaración da renda, podes pagar as multas de tráfico, podes saber de todo, podes xestionar todos os teus cartos, podes mercar o coche, podes namorar e conversar, podes facer de todo por internet? Non, en cousas da relixión, aínda non. Por que non podes confesar pola rede dentro dunha páxina segura https? Por que non podes recibir os sacramentos con DNI dixital? Por que non vale máis unha misa multimedia de moitos megas ca unha nunha fría igrexa luguesa? Por que a Igrexa non abre unha base de datos, todos co noso nome e contrasinal. Alí un banco de datos cos teus pecados, coas túas penitencias, coas túas consultas. E tamén un facebook interno no que puideses facerte amigo de tal ou cal santo, do teu mártir preferido.
Mi madriña, o que medraría o rabaño de El Señor? Non si? Se os do noso curso sairamos todos bispos seguriño que dabamos un golpe de estado a todos os Roucos, Afónicos, Curios... e faciamos a Igrexa Virtual.
Pero no xantar do outro día non había nin un só cura, eramos todos ex-. E así lles vai.

Exemplo de como aproveitar as tecnoloxías é esta imaxe dunha tenda nun lugar das Españas. Pasa un crente por alí, ve a tentación e non sabe se xa está permitido ou non ese artiluxio protector... pois manda un sms ou un @ á central de pecados e xa sabe se pode entrar ou non. Así de cómodo e doado.

Xantar 4-12-2010

Coma todos os anos un xantar do máis agradable. Excelente a organización de Jaime desde USA cos lugueses Polín, Vicente, Penalonga e Fernández. A comida do Manuel Manuel coa calidade de sempre, pero a conversa cada ano gaña en interese, pouco pasaba da unha cando nos xuntamos e case eran as oito cando nos separamos, o tempo foise nun plis plas. Ademais este ano tiñamos un compañeiro que viña por primeira vez e había que facer memoria para lembrar a súa cara, era Antonio Rico.