12/24/2014
1974: fundación de Toxos e Xestas
Grazas a Xesús R. Castro por compartir na rede esta foto histórica
12/20/2014
12/12/2014
A novena das ánimas
Nin “O Principiño”, nin “A illa do Tesouro”, non, as
miñas primeiras e marabillosas historias eran os “Ejemplo” que en cada día da
Novena das ánimas traía o libro de oracións da Mamá Carmen: Áncora de
salvación, Milano, 1990. Todos eran sobre o Purgatorio.
Contaba un tal Tomás de Cantimprato que un home tiña unha doenza moi moi dolorosa,
pediulle a Deus curar e El mandoulle un Anxo que lle deu a escoller antes de
entrar no Ceo entre: a) penar un ano máis de enfermidade b) tres días no
Purgatorio. Escolleu o paisano os tres días de purga. E cando xa non aturaba
máis de tantos anos de horrendo Purgatorio chamou ao Anxo e protestoulle.
Contestoulle o Alado: pediches tres días e aínda non levas un e xa pensas que
levas moitos anos. En vista da dureza do sitio, o home pediu moitos anos de
doenzas na Terra antes ca un só día de Purgatorio. Iso era o sitio ao que ían
os condenados por un simple “pecado venial”, por unha parvadiña.
Si, amigos do Facebook. Unha cativa de 7 anos por
falar na igrexa sen necesidade, a purgar. Unha irmá de San Pedro Damiano por
escoitar con gusto unha canción profana, a purgar (aínda non había YouTube!).
Un relixioso por non facer a venia de cabeza ao dicir “Gloria patri”, a purgar.
Outro por quentarse ao lume máis tempo do ordinario no inverno, a purgar. E 500
anos estivo naquel lume un pai por ter descoidado a boa educación dos seus
fillos.
Fin da parte 1.
11/14/2014
Xantar anual da promoción
Coma todos os anos hai que se xuntar un día e contar os contos atrasados.
A data, a habitual, primeiro sábado de decembro: día 6
10/11/2014
Eu tamén vin o lobo
Eu tamén vin o lobo podía ser o título dunha novela do compañeiro Pucheiro.
Miguel Anxo Murado fala hoxe de lobos en” La Voz”. Di que se
perde a fala cando un ve o lobo e que a el lle pasou.
Eu vin o lobo alá polos meus 7 anos indo un día só desde a
Cervela a Rubián de Cima buscar o correo á casa da Alicia. A uns vinte metros
enriba dun valado estaba un can grande con moito peito mirando para min. Eu
fixen o que era común nos rapaces, tirarlle unha pedra, o can nin se moveu; eu
pensei “este can é parvo” e seguín o camiño. A 200 metros estaba a Sra. Carmen,
ao verme espantouse toda: “ai, neno, e como vés ti só, que acabo de ver o lobo
aquí mesmo”. Non sei se perdín a fala ou non pero botei a correr e non parei
ata a reitoral do meu tío José. Aínda hoxe teño nítida na memoria a imaxe
daquel can con moito peito. Pero fun un valente, grazas á miña ignorancia non
lle tiven medo ao lobo!
E saúdos para os de Lugo, que aproveiten o pouco San Froilán que lles queda
10/01/2014
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)