Danzantes na festa da Cervela

Outro que se xubila

O gobernador deste blog vai cambiar de situación laboral, agora terá máis tempo para poñer cousas neste taboleiro.
Así o recolle La Voz de Galicia-Pontevedra
E a homenaxe do alumnado

Ai o latinciño

Isto de adaptar o latinciño á vida diaria deu moitas anécdotas. Como ás ovellas tamén lles chamamos “pericas” a frase latina “Pericula belli sunt magna” (=os perigos da guerra son grandes) foi traducida como “las ovejas viejas son grandes” (algo así pasou na clase do Meu Curmán Maior). O Fenteira era de Cospeito e traduciu “primum locum in conspectum Caesar habebat”(=César tenía el primer lugar a la vista) por “César tenía un primo loco en Cospeito”. 
E a min mesmo na clase do Toro escapoume: “fueron muchos los pescados que cometimos y muchos los pecados que comimos” xogando mal co “s”. As risotadas aínda as estou escoitando.
Igual lle pasou a miña nai cando en Pradeda un rapaz lendo unha carta de despedida en lugar de “tu ya no me amas y yo te detesto”, como estaba moi afeito a andar con animais, leu “tu ya no mamas y yo te desteto”. 

Mais a mellor adaptación do latín ao galego era un tal de Rubián do Medio, que en paz estea, que a frase repetida na misa “et cum spirutu tuo” ( = e co teu espírito) el berraba “esperta tu ohh”.

Claro que as tradución teñen que ter sentido!

Na foto Angel Pío, Torres, Seijas, Guerra ... de pitiños

Engade Pedro J. Rovira: acórdome do “Mater tua mala burra est” (do verbo edo: A túa nai come mazás coloradas) ), de lóxica tradución estudiantil > A túa nai é unha mala burra. Máis rebuscado é o de  “Caesar cum Carthaginiensium  hostibus pugnavit et postea copias ad Romam misit”: César loitou cos cartaxinenses a hostias e envio copias postais a Roma (sería dos croques!).

Chapar e chapar

Con isto das reformas, hai xente que anda a clamar polo ensino “de antes”, agora os rapaces non saben nada, din. Que va!!, nos nosos tempos todo era memorizar: ríos, provincias, montes, batallas. Entender era o que menos importaba. Lembro cando memoricei os versos de Machado 

"Una tarde parda y fría 

de invierno. Los colegiales 

estudian. Monotonía 

de lluvia en los cristales" 

Eu memorizaba versos e non entendía o que era “estudar monotonía” pero tampouco preguntei, o caso era repetir ben. 

No Seminario tiñamos solfexo, liamos as notas medindo os tempos co brazo. Moitos memorizabamos a canción repetindo as notas pero sen entender “papa” … E así o Corticeiras no exame abriu o libro nunha de Mozart e mirando para o papel cantou perfectamente outra de Bach que estaba 20 páxinas despois. Iso si que era chapar. 

Por algo en Trasar cando pensaban que alguén era moi listo dicían: tenche moita mamoria.

1974: fundación de Toxos e Xestas

Grazas a Xesús R. Castro por compartir na rede esta foto histórica

Boas festas

Manuel Vicent en El País

Vén moi a conto da última entrada deste blog

A novena das ánimas

Nin “O Principiño”, nin “A illa do Tesouro”, non, as miñas primeiras e marabillosas historias eran os “Ejemplo” que en cada día da Novena das ánimas traía o libro de oracións da Mamá Carmen: Áncora de salvación, Milano, 1990. Todos eran sobre o Purgatorio. Contaba un tal Tomás de Cantimprato que un home tiña unha doenza moi moi dolorosa, pediulle a Deus curar e El mandoulle un Anxo que lle deu a escoller antes de entrar no Ceo entre: a) penar un ano máis de enfermidade b) tres días no Purgatorio. Escolleu o paisano os tres días de purga. E cando xa non aturaba máis de tantos anos de horrendo Purgatorio chamou ao Anxo e protestoulle. Contestoulle o Alado: pediches tres días e aínda non levas un e xa pensas que levas moitos anos. En vista da dureza do sitio, o home pediu moitos anos de doenzas na Terra antes ca un só día de Purgatorio. Iso era o sitio ao que ían os condenados por un simple “pecado venial”, por unha parvadiña.

Si, amigos do Facebook. Unha cativa de 7 anos por falar na igrexa sen necesidade, a purgar. Unha irmá de San Pedro Damiano por escoitar con gusto unha canción profana, a purgar (aínda non había YouTube!). Un relixioso por non facer a venia de cabeza ao dicir “Gloria patri”, a purgar. Outro por quentarse ao lume máis tempo do ordinario no inverno, a purgar. E 500 anos estivo naquel lume un pai por ter descoidado a boa educación dos seus fillos.

Fin da parte 1.